Stom!

Stom stom stom! Ik lijk wel een klein kind die stampvoetend met de voeten op de grond in de supermarkt staat te krijsen omdat ie iets wil, maar niet mag. Wat is er aan de hand? Ik krijg een nieuwe laptop. Of eigenlijk: ik moet een nieuwe laptop. Want voor mij hoeft het niet. Hij wordt oud en bepaalde programma’s kunnen er schijnbaar niet goed meer op draaien.

Op deze tien jaar oude laptop staat wel een schat aan informatie. Ik kan namelijk slecht dingen weggooien. Zoals onze zolder vol staat met heel veel handige spullen, zo staat deze laptop vol met ‘Handige Dingen die ik misschien ooit nog wel ga gebruiken.’

Handige werkbladen voor lessen die ik heb gegeven, mijn columns, notulen van ontelbaar veel vergaderingen en nog meer mapjes staan erop. Mijn foto’s en filmpjes heb ik al veilig gesteld. Op drie manieren zijn ze geback-upt. Ze staan in ieder geval in ‘De Cloud.’ Mijn kinderen snappen niets van mijn manier van structureren en begrijpen niet hoe ik dingen terug kan vinden. Daar ligt nu net mijn talent: in huis kan ik in alle chaos en rommellaatjes ook feilloos dingen terugvinden. Op mijn laptop staan voor mij méér dan alleen mapjes en documenten: het behelst mijn hele digitale leven.

Voor mij voelt het alsof mijn hele leven in een digitale boodschappentas zit waarvan ik wéét dat het hengsel ooit gaat scheuren. Ik móet wel een nieuwe laptop, want deze kan crashen en dan ben ik alles kwijt. De nieuwe staat al te fonkelen op tafel: klaar om alle programma’s te installeren. Maar ik wil het nog niet. Niet nu. Over minder dan drie weken ga ik mijn voorstelling in de Voorveghter geven. En je raadt het al: al mijn aantekeningen en geschreven liedjes heb ik op mijn laptop staan. Als dat kwijt raakt wordt het niets op 8 maart! Helaas heb ik dat niet in de One Drive opgeslagen. Ik dacht dat ik dat had gedaan, maar blijkbaar toch niet. Om het wel goed te krijgen moet ik inloggen op het juiste account en daar begint het al. Ik heb verschillende accounts met verschillende wachtwoorden. Mijn laptop onthoudt die gewoon, dus die hoef ik nooit op te zoeken of te noteren.

Ik heb een start gemaakt, maar ben ermee gestopt. Over drie weken ga ik het doen: dan heb ik er alle tijd voor. Lekker uitstellen. Daar ben ik goed in. Ik voel me als Boomer met computerangst net als een Gen-Z er met belangst. Het zijn geen wereldproblemen en ik heb eigenlijk niets te klagen. Maar toch: Stom stom stom!