Grensoprekkend

Mijn man en ik liggen niet altijd op één lijn en dat vinden we beide oké: daar krijg je mooie discussies van. Waar we het wel over eens zijn is dat wij niet van piercings in het gezicht houden én niet van tatoeages. Toen we lang geleden nog met z’n tweetjes op vakantie gingen keken we onze ogen uit: veel Engelsen met over het hele lichaam tatoeages en er werkten veel jongeren in de bediening met allerlei piercings in het gezicht. Wij vonden dat toch wat ordinair en een hoog ‘Tokkiegehalte’ hebben. 

Een beetje versiering van jezelf is oké, maar wij hoefde dat niet te zien, daar lag voor ons de grens. Tegenwoordig is het heel normaal om een tatoeage of piercing te hebben. Mensen uit alle lagen van de bevolking zie ik ermee. Vaak hebben de tatoeages ook een bijzondere betekenis en is het juist de bedoeling dat ze zichtbaar zijn. Dit geldt ook voor de piercings in het gezicht: het is een versiering. Zo zagen onze kinderen dat ook… Ik moest ineens denken aan de gaatjes in míjn oren. Ik heb lang moeten zeuren bij mijn ouders voor ik ze mocht. Als impulsieve, rebelse puber heb ik een navelpiercing gezet. Deze ging er gelukkig vanzelf uit toen mijn buik opgezwollen was omdat er twee kinderen tegelijk in groeiden. Onze ene zoon wilde graag een wenkbrauwpiercing. Dat vonden wij maar niets: als hij later aan het werk zou gaan, zouden ze hem misschien daarom afwijzen. Hij zou daar dan ook niet willen werken was zijn tegenargument. De wenkbrauwpiercingpiercing kwam er: vanaf je zestiende mag je dat zelf regelen. Daarna volgden er nog acht, inclusief de oren. Hij bezorgt meubels bij mensen en grapt daarbij regelmatig dat hij in een bak met spijkers is gevallen. Het zegt helemaal niets over hoe hij is als persoon: ik heb er geen Tokkiegevoel meer bij. De andere zoon wilde juist een tattoo. (Het woord tatoeage is inmiddels alweer ouderwets.) Het bleef ook niet bij eentje. Hij heeft een halve leeuw op zijn arm, omdat zijn sterrenbeeld leeuw is en hij de helft van een tweeling is. Inmiddels ben ik ook daar aan gewend en ook hij heeft een mooie baan. Mijn grens is hierin opgerekt. Soms moet je je mening bijstellen en dingen accepteren. Hij heeft een ook een tattoo met de tekst: ‘Make memories, not dreams.’ Daar ben ik het met mijn Boomermotto ‘Pluk de dag’ het helemaal mee eens. Ik zou dat ook als tattoo kunnen laten zetten als rebelse Boomer, maar dan rek ik mijn grens echt te ver op en wordt het grensoverschrijdend ;-)