Hoop in turbulente tijd?

‘Ben jij een groot nieuwsvreter?’ Dirk zit tegenover mij en kijkt mij nogal indringend aan. Hij verwacht een genuanceerd antwoord. Ik kijk hem bewust een ietwat ongeïnteresseerd aan. ’Ja’ zeg ik na enige tijd. ’Hoewel’, vervolg ik weifelend, ‘de laatste tijd lijkt mijn nieuwsgierigheid enigszins tanende. Ik weet het op dit moment eigenlijk niet, Dirk.’ Ik confronteer mij niet dagelijks met Dirks vraag, maar ik weet dat ik veel nieuws aan mij voorbij zie glijden. Het zit in mijn systeem. Toch probeer ik mij steeds bewuster van die grote stortvloed aan ‘nieuwstijding’ te distantiëren. Wellicht hebben de vele brandhaarden, de volkeren er om heen, de politici én de vele praatprogramma’s invloed op mijn denken en handelen. Over betrouwbaarheid maar niet gesproken. Hoe creëer ik rust in mijn brein?

In mei 2025 waren er verkiezingen in het land waar wij Nederlanders al eeuwenlang een bijzondere band mee hebben: Suriname! Het land dat wij, Nederland, in het verleden ontvingen ter compensatie. Afstand doen van New Amsterdam (huidige New York) was een voorwaarde. Wij maakten het tot onze kolonie om er in 1980 weer afstand van te doen. Iedereen kent de periode erna. Een krantenkop pakte mij vorige week bij de kladden. Ik kon er niet om heen. ‘Jennifer Simons-Geerlings, loyalist van oud-dictator Desi Bouterse, beëdigd als de nieuwe leider van Suriname’. Zij was gisteren al beëdigd? Ik was een dag te laat! Of misschien gewoon op tijd! In mijn herinnering was ik niet gelukkig met de verkiezingsuitslag. Deze vrouw zat toch gevangen in een corrupt systeem? Is zij plotseling een gedroomde hervormer? Jennifer Simons-Geerlings, de eerste vrouwelijke president van Suriname! Een intelligente vrouw, medicus, een vrouw zonder geopolitieke en economische kennis, maar wel eerlijk en oprecht. Een vrouw zonder franje die van eenvoud houdt. Deze vrouw, die gaat voor gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. Een scherpe, duidelijke, rechtvaardige en maatschappelijk betrokken vrouw, die de rechten van vrouwen en jongeren benadrukt. Het klinkt allemaal fantastisch, maar haalt ze daarmee alle twijfel weg? Als jongeren ‘Tante Jenny’ als moederfiguur op handen dragen, wie ben ik dan nog. Als vrouwen in de leiding zitten gaat het beter met een land, hoor ik vaak. Zou de NDP ook fatsoenlijk kunnen regeren? We hoeven niet te vergeten, maar….! Hoop doet wel leven. Ik kijk toch maar even met een schuin oog naar de rest van de wereld. ‘Oh Dirk, in antwoord op jouw vraag: misschien iets meer een selectieve nieuwsvreter. Turbulente tijd, Dirk?’

Column Op het Twente’randje’ wordt verzorgd door Erik Schutmaat, Anneke Beukers en Petro Alferink