Gelukszoeker

Ik ben een geluksvogel. Ik woon in een land waar we kunnen zeggen en geloven wat we willen, waar grondrechten zijn. Ik heb mensen om me heen die van me houden, zinvol werk, een dak boven m’n hoofd, genoeg te eten. Pure mazzel waar ik dankbaar voor ben.

Niet iedereen heeft dat. Daarom verhuizen sommigen van ons naar het buitenland, Ik ken een aardige boer, die het werk hier zo moeizaam vond dat hij met zijn gezin emigreerde naar Duitsland. In onze families gingen mensen na de oorlog weg. De één zocht het in Nieuw-Zeeland, waar bijv. ook Aboriginals wonen. Anderen zochten het in Zuid-Afrika en keken in het begin neer op de zwarte mensen die daar woonden.

Later zagen ze daar het kwalijke van in. Want wie woonden er eerst? En mensen zijn allemaal evenveel waard. Ze vonden daar hun geluk met vallen en opstaan. Sommigen zoeken het net over de grens waar de huizen minder duur zijn. Ik weet niet hoe Duitsers dat vinden. Misschien denken ze wel “economische vluchtelingen”. Wie weet zijn ze wel blij! In al die situaties gaan wij op zoek vanuit een soort “luxe”: er is geen oorlog of vervolging die ons verdrijft uit ons eigen land. Wél een verlangen naar meer geluk.

Er komen ook mensen onze kant op. Vaak zijn het vooral erge pechvogels, omdat ze moeten vluchten voor oorlog. Anderen komen omdat ze hopen dat het hier beter is, zoals sommigen van ons denken dat het elders beter is. Blijkbaar is het menselijk: verlangen naar geluk!.

Ik gun ieder mens zo veel mogelijk vormen van geluk. Of zij het nu bij ons zoeken of wij die elders op zoek gaan. Het geluk wordt nog groter als we dan over en weer respect tonen voor elkaars waarden en normen. Laten we dat vooral blijven proberen te doen.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.