Woef!

Dit is een verhaal van 40 jaar geleden. Dat ik het nog weet én hier vertel geeft aan wat voor impact het heeft. Gerda en ik rijden op een goede zomerse zaterdag met onze Lelijke Eend – prachtauto! – door Heerde. Navigatie bestaat nog niet dus is het nog ouderwets zoeken als je op een bepaalde plek nog niet eerder bent geweest. We komen op een rotonde en ik aarzel. Welke afslag moet ik nemen? Het is knap warm en lontjes worden dan blijkbaar kort. Iemand anders – man, ca. 35 – vindt mijn aarzelend zoeken schijnbaar te lang duren. En dwars door zijn open raampje schreeuwt hij me toe: rij es door man, hondenkop!

Ik schrik en ben verbouwereerd. Op de één of andere manier komt het woord binnen. Misschien wel een beetje hetzelfde als wat Marco van Basten ooit had toen hij als Ajaxtrainer aanzienlijk minder succesvol was dan als Ajaxspits en iemand uit het publiek hem toeriep terwijl hij het veld afliep: “hé, van Basten, pannenkoek!” Het is duidelijk dat de man het niet als compliment bedoelt, hij ráákt me. Compliment? Nou ja, ik heb in mijn leven heel wat hondenkoppen gezien en sommigen vond ik ongelooflijk mooi.

Ik ben er een half uur echt naar van geweest. Daarna zakte het af en therapie enz. hoefde niet. Dank voor het meeleven! Maar dat ik het nóg altijd weet, geeft aan hoe schelden wel degelijk pijn kan doen. In mijn werk als predikant kom ik geregeld mensen tegen die veel vaker dan ik zijn uitgescholden. Thuis, op het werk, op school. Met wat pesten en treiteren erbij levert dat soms lage zelfbeelden en veel pijn op. In het onderwijs – Gerda werkt erin en als zij het zegt geloof ik het direct – hebben ze ontdekt dat tegenover één kritische opmerking vier complimenten moeten staan. Oei, dat maakt dat ik met het hondenkopverhaal in mijn achterhoofd nog wat meer nadenk over wat ik en hoe ik dingen zeg.

Achteraf weet je natuurlijk altijd wat je moet zeggen. Want zo’n situatie spookt nog een tijdje door je hoofd en het maalt wat. Eigenlijk had ik gewoon de auto even stil moeten zetten en mijn hoofd uit het raam moeten steken om de man vriendelijk “woef” te wensen…

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.