Pientere portemonnee

Mijn portemonnee is een halve cm dun. Daar kan dus nooit veel geld in… Toch lukt het me om de rekeningen ermee te betalen en blijft er gelukkig genoeg over voor brood met beleg. Ik praat regelmatig met hem. Dan vraag ik of hij de weg weet en dat weet hij feilloos. Als ik wat wil weten over Afghanistan (heel soms heb ik dat) dan weet hij het! Ik weet nooit wanneer welke container bij de weg moet, de portemonnee wel! Geweldig! Zelfs mijn agenda houdt hij bij en geeft bliepjes of trillingen om me te waarschuwen als ik iets moet. Sociaal is hij ook geweldig. Allerlei contacten houdt hij bij op allerlei manieren en ook dan bliept en trilt het dat het een lieve lust is. Soms gaat er zelfs een belletje rinkelen in mijn portemonnee en heb ik iemand aan de lijn!

Al met al heb ik hem vaak in de hand en doen die bliepjes ook wat met me. Deskundologen zeggen dat het dopamientjes in mijn hersenen losmaakt. Gelukhormoontjes! Ha, al weer een berichtje. Wat zou er nu zijn? Maar een teveel aan dopamientjes is ook niet fijn. Soms voel ik me net de shagroker. Zoals een stevige roker vaak naar zijn shagpuut grijpt, zo grijpt mijn hand naar de portemonnee. Nog een berichtje? Dope sucks, wist Herman Brood al te zingen en aan den lijve. Ik ervoer iets teveel geluk hormoon en iets te weinig rust. Sinds kort gaat mijn portemonnee alleen aan en mee als ik de deur uitga. Binnen ligt hij stil en uit te zijn op een kastje. Als ik geld nodig heb voor een collecte of pizzakoerier, dan heb ik nog contant. Als ze me op mijn portemonnee willen bellen, die zwijgt, maar mijn vaste lijn doet het. Vaste lijn is heel erg 2015 en heerlijk rustig. Iets minder dopegeluk, iets meer rust!