Let it go

Hij was zes jaar oud en wilde alleen naar zijn vriendje fietsen. Dat mocht van mij, want we hadden de route al vaak samen gefietst. Hij wist niet dat ik stiekem 200 meter achter hem fietste om te checken hoe dat ging. 

Het ging belabberd. Hij zwiemelde alle kanten op. Toen hij een poes aan de andere kant van de straat zag draaide zijn stuur met zijn ogen mee. Het griezelde me toe, maar ik greep niet in: ik had hem immers het vertrouwen gegeven dat hij het zelf kon. Ik weet nog dat ik me toen bewust was van het letterlijk loslaten. 

Hij was 22 jaar oud en gaf aan dat hij het tijd vond om op zichzelf te wonen. Wij vonden dat ook gezond dat je op een gegeven moment alles zelf wilt gaan doen. In een fits ging ik terug in de tijd en bedacht dat ik op mijn 18e dezelfde keuze maakte. Dat was een fantastische tijd! Met drie anderen ging ik in Zwolle wonen. We knapten meubels uit de Kringloop op en bedachten allerlei manieren om zo goedkoop mogelijk te leven. Een week lang aten we bijvoorbeeld rode kool uit de moestuin van één van de ouders en we dronken onze koffie zwart om te besparen op melk en suiker. Ik leerde koken en wassen. Zo hier en daar ging dat wel eens mis, maar daar leerde ik van. 

Mijn ouders gaven me het vertrouwen en lieten me mijn eigen fouten maken. Het is maar goed dat ze niet geweten hebben wat ik allemaal uitgespookt heb. Nu ik dit typ bedenk ik me dat dat misschien wel een goed onderwerp is voor mijn volgende column.

Nu sta ik zelf op dat punt als ouder. Ik laat het los, want ik weet dat je het leven leert met vallen en opstaan. Ik vraag niet elke dag of hij wel gezond eet en toen hij ziek was heb ik geen paracetamol en kippensoep gebracht. 

Hij heeft zichzelf gered en daar ben ik trots op. Ook hij zoekt zelf zijn weg erin. Het komt vast goed. Ik laat hem steeds meer los, maar ik ben stiekem heel blij als hij mij belt om advies te vragen over ‘de blanke was.’

Karin van Dijk