Dominee Rik Meijer in gesprek met... Jeanet Kampjes

Wat is je levensovertuiging? Waar geloof je in? Om de twee maand wil ik dit vragen aan iemand in de omgeving van Hardenberg. Dit keer spreek ik met Jeanet Kampjes (58 jaar).

Museum

‘Ik geloof niet in God, maar mijn huis staat vol engelen en kruisbeelden’ zei Jeanet me van tevoren. Bij binnenkomst zie ik inderdaad van alles: schilderijen, kruizen, afbeeldingen en beeldjes. Het lijkt wel een klein museum. Het meeste heeft ze zelf gemaakt en bij alles zou ze een persoonlijk verhaal kunnen vertellen.

Coördinaten

Een paar jaar geleden leerde ze Ronald kennen met wie ze sindsdien samen is. Het bleek dat ze elkaar 45 jaar daarvoor ook al hadden ontmoet in de aula van het huidige Greijdanus. Dat vonden ze beiden zo bijzonder dat ze een tatoeage op hun arm hebben laten zetten met de coördinaten van die plek. Ze hebben dat ook gedaan omdat ze beiden van geocaching houden.

Engelen

Het was geen toeval dat ze elkaar weer tegenkwamen. Volgens Jeanet leiden engelen ons leven. Via dubbele getallen, muziek en geuren kunnen ze met mensen communiceren. 

Daar haalt ze steun uit en het geeft haar bescherming. In een periode dat ze ernstig ziek was voelde ze een beschermende aanraking en ook Ronald heeft zoiets gevoeld: toen zijn zoon Kevin op jonge leeftijd stierf voelde hij iets van een zweem en zag hij een schaduw.

Feiten

Even later heeft Jeanet het over Gabriël en Michaël. Ze weet dat deze engelen in de Bijbel voorkomen, want ze is net als ik gereformeerd-vrijgemaakt opgevoed. 

Ze gelooft alleen niet dat de Bijbel waarheid vertelt: “Nu zeg ik iets waar ik je misschien mee kwets, maar voor mij is de bijbel een sprookjesboek. Het zijn geen feiten.” Daar kwetst ze mij niet mee, maar waarom is ze zo overtuigd van de feiten in haar eigen geloof? Volgens haar is dat omdat er wordt geluisterd als ze om hulp vraagt: “Ik hoor een regel uit een liedje en betrek dat dan op mezelf. Daar haal ik rust uit. Het is alsof iemand zegt: het is goed.”

Openbaring

Ze wil graag weten hoe ik aankijk tegen haar geloof in engelen, want in haar omgeving wordt er wel eens lacherig over gedaan.

Ik vertel dat ik ook geloof dat er engelen bestaan. Laatst heb ik nog een preek gehouden over Openbaring 12 waar het gaat over een oorlog die Michaël en zijn engelen met de draak voerden. Op een bijna fantasy-achtige manier wordt verteld dat Jezus overwinnaar is. Ook de engelen staan in dienst van God en buigen zich vol aanbidding neer. Daarom zal ik zelf nooit een engel aanroepen. En als het gaat om contact voelen met een overledene: dat vind ik een eng en gevaarlijk terrein, dat zoek ik zeker niet op.

Dwang

Voor Jeanet is het vooral de kerk uit haar jeugd waar ze niet meer wil zijn. Op haar 18e heeft ze nog wel belijdenis gedaan maar drie jaar later heeft ze definitief de kerkdeur achter zich dichtgetrokken. 

Met name de dwang die ze voelde roept nog altijd van alles bij haar op: de mannen die het voor het zeggen hadden, de preken over hel en verdoemenis, maar ook een rouwadvertentie in de krant waarin staat ‘dat het de HEER heeft behaagd om…’ Verontwaardigd roept ze uit: “Hoe kan je daar nu vrede mee hebben?”

Doornenkroon

Ik proef vooral pijn in haar verhaal en daarom vind ik het extra bijzonder dat ze bij het weggaan wijst op een schilderij dat ze mooi vindt. Het is een afbeelding van Jezus met een doornenkroon op zijn hoofd. Na alles wat ze heeft verteld zeg ik: ‘”Ook daarvoor kwam hij, om ons lijden te dragen.”

Als ik op mijn fiets stap roept ze nog: “Bedankt, ik vond het een fijn gesprek!”