Dominee Rik Meijer in gesprek met...Harry Klunder

Wat is je levensovertuiging? Waar geloof je in? Elke twee maand wil ik dit vragen aan iemand in Hardenberg. Deze keer mag ik in gesprek met Harry Klunder.

Er zat laatst een botje in mijn voet vast. Ik had het niet door totdat Harry Klunder mij erop wees toen ik bij Footprints was. Als podoloog gaf hij me advies en ook raakten we toen aan de praat over evolutie, schepping en de kerk. 

Ik ben blij dat hij voor deze rubriek uitgebreider met mij in gesprek wil. Nadat ik een kop koffie heb gekregen praten we een uur lang met elkaar door, omringd door afbeeldingen van het menselijk lichaam vol spieren, pezen en gewrichten.

Waar komen we vandaan?

Enthousiast vertelt hij over zijn vak. Hij legt me uit hoe de grote teen vroeger een andere stand en functie had dan nu en dat deze in de loop van de tijd naar binnen is gedraaid. Met zijn duim laat hij zien hoe dat is gegaan.

Richting klanten is hij wel wat terughoudend om het over zulke evolutionaire processen te hebben. Dat doet hij uit respect voor degenen die uitgaan van schepping. Ook wil hij zichzelf niet vastpinnen op één model. “Vraagt niet iedereen zich af waar we vandaan komen?”, zegt hij, “een God als het ware, iemand die het geschapen heeft.” Er moet toch ergens een begin zijn geweest van alles wat er is?

Om de kerk

Deze open en nieuwsgierige houding heeft hij niet van huis uit meegekregen. De spanning en druk die met name de kerk met zich meebracht was binnen het gezin duidelijk te voelen. Veel mocht niet zonder dat werd uitgelegd waarom. Andere kinderen mochten op zondag schaatsen of voetbal kijken, maar dat zat er voor hem niet in. 

Het gaf hem continu het gevoel dat je iets verkeerd deed omdat men binnen de kerk vond dat het zo moest. Op zijn dertigste kreeg hij nog steeds dit gevoel. Hij was al lang uit de kerk gestapt, maar toen hij met zijn racefiets in de buurt van de kerk kwam moest hij er toch met een grote boog omheen fietsen. Zo diep zat het toen nog.

Open gesprek

Met name de invloed van leiders en regels binnen de kerk heeft hij als negatief ervaren. Hij noemt een aantal pijnlijke voorbeelden waar ik niet vrolijk van word.

“Hoe is het dan om met mij als predikant te praten?”, vraag ik. Maar dat kan hij juist waarderen, zolang het gesprek met wederzijds respect gevoerd wordt: “Een gesprek met een andersdenkende zet me altijd aan het denken.” Een open dialoog is juist belangrijk. Alleen moet je er dan wel voor open staan dat wat je denkt ook anders kan zijn.

Innerlijke rust

In zijn leven heeft hij steeds meer de innerlijke rust gevonden. Hij vertelt over de ijsbaden van Wim Hof en hoe hij tot de overtuiging kwam dat de innerlijke rust in hemzelf ligt en niet buiten hemzelf.

Daar praten we een tijd over door want dit klinkt als een belangrijk verschil met het christelijk geloof. Ik zeg tegen Harry dat mijn houvast juist wel buiten mezelf ligt: in de verbinding met God en het kennen van Jezus. 

Tegelijkertijd herken ik ook dit verlangen naar meer innerlijke rust en denk ik aan bidden, stilte en het avondmaal vieren. Daar begin ik enthousiast over te vertellen maar Harry heeft daar heel andere gevoelens bij. Het gaf hem indertijd alles behalve innerlijke rust. Het leek meer te gaan om hoe mensen naar elkaar kijken: “Zolang je er maar was dan was het goed.”

In contact

Ondanks verschillende pijnpunten heeft Harry een open en nieuwsgierige houding gehouden. Dat vind ik bijzonder en dat maakt dit ook tot een boeiend gesprek.

Hij vertelt aan het eind dat het in contact zijn met zoveel verschillende mensen plezier geeft. Elke dag komt hij in de zaak verschillende mensen tegen met allerlei soorten achtergronden: “Ik doe dit werk waarschijnlijk ook om met mensen in contact te komen.”