Dominee Rik Meijer in gesprek met... Ruben Biemans

Wat is je levensovertuiging? Waar geloof je in? Om de twee maand wil ik dit vragen aan iemand in de omgeving van Hardenberg. Dit keer spreek ik met Ruben Biemans (51 jaar).

Fietsenhok

Elke dag kom ik de postbezorgers op het kerkplein tegen. Ze halen bij het Morgenlicht hun post op. Op een zonnige dag zie ik ze buiten bij het fietsenhok staan en vraag of een van hen met mij in gesprek wil voor deze rubriek. Niet iedereen staat te trappelen maar Ruben hapt toe en een tijdje later spreken we elkaar op mijn werkkamer.

Post

Er is veel veranderd bij de post, vertelt hij. De klassieke postbode van vroeger bestaat bijna niet meer, want steeds meer post wordt machinaal gesorteerd. Toen ik zelf zaterdagpostbode was vond ik juist de afwisseling van binnen en buiten fijn maar zo is het niet meer. Ruben werkt vier uur per dag en dan alleen buiten.

Werken bij de post is geen vetpot maar hij doet het met plezier: ‘Je bent buiten, hebt contact met de mensen en bent fysiek bezig.’

En al die bezuinigingen van de afgelopen jaren? Daar is hij nuchter over: ‘De post verandert nu eenmaal, er zijn nu meer pakjes. Als je star blijft, dan gaat het mis.’

Katholiek

Die flexibele houding heeft hij ook met de kerk: ‘Je kunt wel met drie man en een paardenkop bij elkaar gaan zitten maar je kunt ook samen op weg gaan om te fuseren.’

Met zijn vrouw is hij kerkelijk ook samen op weg gegaan. Van huis uit is hij katholiek, maar toen hij haar leerde kennen ging hij mee naar de gereformeerde kerk. Daar heeft hij ook ‘een soort van’ belijdenis gedaan en nu komt hij regelmatig in de Hessenwegkerk (die net verkocht is). Toch beschouwt hij zichzelf nog altijd als katholiek. Hij wil zijn afkomst niet verloochenen.

Krimp

Omdat ik die week bezig ben met een preek over ontkerkelijking vraag ik hoe hij aankijkt tegen een kerk die krimpt. ‘Dat is jaren geleden al begonnen in de katholieke kerk’ zegt hij. Misschien komt dat ook wel omdat de kerk niet altijd voldoende met de tijd meegaat. Het verplichte celibaat voor priesters, daar zou men wel wat flexibeler in mogen worden.

Tegelijkertijd moeten er ook grenzen zijn en mag je ergens voor staan. Hij denkt aan kernpunten als de vergeving van zonden en de opstanding van Christus.

God

Als ik vraag wie God is zegt hij: ‘Ik denk niet iemand.’ Hij denkt aan een van de tien geboden: ‘Schep geen evenbeeld van mij, was het toch?’

Ik vraag wat hij precies bedoelt want God is toch juist wel iemand? En niet alleen een kracht? Ruben kan het niet precies omschrijven, maar ‘God komt tot iedereen en Hij is altijd overal.’ Waar het om gaat is dat God zo groot is dat geen mens Hem kan bevatten. Niemand heeft God ooit gezien.

‘Ja en toch geloof ik ook dat God zich in Jezus heeft laten zien’ zeg ik. Het doet me denken aan een Bijbeltekst waar Ruben zich ook in kan vinden: ‘Niemand heeft ooit God gezien, maar de enige Zoon, die zelf God is, die aan het hart van de Vader rust, heeft hem doen kennen.’ (Johannes 1:18).

Verliezers

We praten ook door over wat er nu allemaal in de wereld gebeurt, waaronder de oorlog tussen Israël en Hamas. Volgens Ruben kent een oorlog alleen maar verliezers. Daar waar twee strijden hebben twee schuld en daarom zal hij niet snel onvoorwaardelijk voor één kant kiezen.

Luchtigs

Zo praten we in een uur over van alles en nog wat. Ik proef bij hem een serieuze ondertoon maar ook iets luchtigs en relativerends.

Zo vind ik het grappig dat hij niet kan onthouden bij welke kerk ik woon. Hij komt er als postbezorger elke dag voorbij fietsen maar vraagt: ‘hoe heet de kerk ook al weer? Morgenlicht? Avondlicht? Ik haal het altijd door elkaar.’