Komkommers

Als het goed is, is er in de zomer weinig nieuws. De kranten in de jaren vijftig zouden leeg zijn gebleven als er geen berichten zouden zijn geweest over de hoogste zonnebloem, de grootste suikerbiet en de langste komkommer. Het nieuws over deze prachtige gewassen komt echter niet meer in de krant. Het is de vraag of er nog kranten worden gelezen en als je al een abonnement hebt, is het nog maar de vraag of de krant ook nog wordt bezorgd in de schoolvakanties. Tegenwoordig komt het nieuws op vele andere manieren bij ons binnen. En dat nieuws is verschrikkelijk. Oorlogen, bosbranden, natuurrampen, aanslagen, niets blijft de mens bespaard in 2026. En we krijgen alles mee, busongelukken in China, aanslagen in Afrika en Berlijn, aardbevingen in Venezuela, maar ook echtscheidingen in de showbizz en een beetje keelpijn en een snotterneus bij een presentatrice. Binnen 20 minuten is de hele wereld op de hoogte. Er zijn mensen, die zich afsluiten van het nieuws. Zij willen het niet meer weten en zijn teruggekeerd naar hun eigen dromenland, hun eigen moestuin met bieten, tomaten en komkommers. En door al die stikstof in de lucht groeit het onkruid als kool. En dat is slecht te verteren. Vervelend, maar hoe erg is nou die stikstof? Sommige planten groeien er enthousiast van en zouden die grote groen groeiers dan weer niet veel CO2 uit de lucht halen, zodat het wat minder warm wordt? Want ja, dat is ook wat, warm, warm, warm, heet, heet. Spaans warm plus, zeg maar. Soms weten we niet meer waar we het zoeken moeten. Het is nog te warm om even de tuin in te lopen om naar de uitdijende komkommers te kijken. Beetje extra water en groeien maar. Ach nee, de kanalen staan ook droog. 

Bert Linde

.