Maartse woekeraars

Het is lente, maar de wereld lijkt in brand te staan. De oorlog in Iran overheerst het nieuws en zorgt ervoor dat mensen zich grote zorgen maken. Het is maart 2026 en de natuur heeft duidelijk een andere memo gekregen dan de rest van de wereld. Terwijl de krantenkoppen over de oorlog in Iran van het scherm spatten en de wereldvrede aan een zijden draadje hangt dat elke minuut kan knappen, staat mijn Camelia erbij alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ze staat vol in de knop en laat haar eerste roze bloemen al zien, een soort botanische onverschilligheid waar ik bijna jaloers op word.

Ik moet nodig de tuin in, maar ik zit nog in de ‘wintermodus’. Dat is een beleefd woord voor een staat van zijn waarbij mijn actieradius zich beperkt tot de route tussen het koffieapparaat en de bank, terwijl ik met een schuin oog naar het nieuws kijk. Toch heb ik gisteravond de eerste verse munt geoogst. Gewoon, omdat het kan. Omdat het een daad van verzet is tegen de grauwheid van de actualiteit. Ik was de blaadjes, laat ze trekken in een mok en adem de geur diep in.

Munt is een fascinerend gewas. Je moet haar in de smiezen houden, want voor je het weet heeft ze de hele border geannexeerd. Ze heeft die irritante neiging om alles te overwoekeren, ongeacht of de rest daar wel op zit te wachten. Wat dat betreft lijkt munt sprekend op bepaalde personen in het nieuws: veel lawaai, overal aanwezig en verdomd lastig uit te roeien als ze eenmaal een plekje hebben gevonden. De geopolitiek is eigenlijk één grote onkruidverdelgingsoorlog, maar dan zonder de bevredigende geur van compost.

Toch, als ik die mok muntthee vasthoud en naar die brutale narcissen kijk die zich door de koude grond omhoog vechten, voel ik iets dat gevaarlijk veel op hoop lijkt. De natuur herstelt zich altijd, of wij er nu om bidden of niet. Misschien is dát de ultieme troost van maart 2026: dat de plantjes in mijn tuin zich geen snars aantrekken van de wereldorde. Ze groeien gewoon. En zolang zij het aandurven om hun kop boven het maaiveld te steken, doe ik dat ook maar. Maar wel pas als mijn thee op is.

Rudi Bults