Dominee Rik Meijer in gesprek met... Johan en Loes van der Bijl

Wat is je levensovertuiging? Waar geloof je in? Om de twee maanden vraag ik dit aan iemand in de omgeving van Hardenberg. Dit keer spreek ik met Johan (86 jaar) en Loes (85 jaar) van der Bijl.

Appeltaart

“Lekker aan het water, wat wil je nog meer?” zegt Loes over hun appartement in de Marslanden. 

We zitten aan de koffie en ik krijg zelfs appeltaart, terwijl ze vertelt over hun verhuizing twee jaar geleden. ‘Hiervoor hebben we in Almelo gewoond, waar we 45 jaar een beddenzaak hadden in het centrum. De zaak is overgenomen door onze zoon die er een bedden-interieurzaak van heeft gemaakt. Nu wonen we in Hardenberg. Wat is het een prachtige plek.’

Ontmoeting

Ze missen wel een beetje contact. Eerder waren er altijd mensen om hen heen. Nu zijn ze meer op zichzelf aangewezen. Het appartement waar ze wonen heeft niet een ontmoetingsruimte waar je gezellig kunt koffiedrinken. Daarom zijn ze blij met plekken als de Hof en Noaber. “We zijn nog nooit zoveel in de stad geweest als hier”, zegt Johan.

Samen

Samen trekken ze al 68 jaar met elkaar op. “We zijn net een Siamese tweeling”, zegt hij lachend. Je houdt dat vol door elkaar vrij te laten en respect te hebben voor elkaar. Over veel zaken denken ze hetzelfde, hoewel ze van karakter verschillen. “Ik ben wat rustiger en zij is wat meer naar buiten gericht”, zegt hij.

Spiritueel

Loes ziet zichzelf ook als wat spiritueler dan haar man. “Ik heb het gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik heb het gevoel dat ik gehoord word door iets wat groter is, iets wat we niet begrijpen. Ik geloof in de liefde”. Dogma’s zijn er volgens haar om de mens klein te houden. “Laten we het alleen bij liefde houden en elkaar niet bestoken met: ‘ik ben beter dan jou’.’’, zegt ze.

Liefde

Dat laatste ben ik met haar eens, al houd ik zelf wel van dogma’s. Dan denk ik aan de geloofsbelijdenissen waarin de kerk onder woorden bracht wie God is en wat we over zijn Zoon Jezus Christus geloven. Dat heeft juist alles met liefde te maken, net als in psalm 136 waar ik net deze morgen een Bijbelstudie over schreef.

God

Johan reageert daarop door te zeggen: “Je mag God ook liefde noemen”. Naar zijn idee is iedereen vrij om te bepalen hoe je dat ziet.
“Maar is het dan ook aan ons mensen om te bepalen wie God is?” vraag ik. Ik verwijs naar de geschiedenis van het gouden kalf. God werd kwaad toen het volk zei: ‘dit is de HEER’.

Dat ziet Loes anders: “God is alleen liefde en zonder oordeel. Wij hebben als mens een vrije wil en verantwoordelijkheid gekregen”, zegt ze. Ze kan zich absoluut niet voorstellen dat God kwaad zou worden of een oordeel heeft.

Televisie

Daar praten we een tijd over door, want ik kan juist wel eens verlangen naar dat oordeel, als ik zie wat mensen elkaar op aarde aandoen. Loes vertelt dat ze niet meer naar de nare beelden op de televisie kijkt. Ze volgt het nieuws via de krant.

Johan kijkt wel naar de televisie en vertelt waarom hij lang geleden uit de Hervormde kerk is gestapt: ‘Bij de preken van de dominees dacht ik vaak: zo zit het leven niet in elkaar.’

De dominees

Zo hebben we een heel gesprek dat zeer gewaardeerd wordt. Aan het eind krijg ik nog een spiritueel tijdschrift mee over geestelijke bewustwording en bij de deur zegt Loes: “Ook zo fijn, die gesprekken tijdens het koffiedrinken of de lunch met de dominees in de Hof”.