Dominee Rik Meijer in gesprek met Ariane Kamerman

Wat is je levensovertuiging? Waar geloof je in? Om de twee maanden vraag ik dit aan iemand in de omgeving van Hardenberg. Dit keer spreek ik met Ariane Kamerman (63 jaar).

De Koppel

Op het terras van De Koppel in Hardenberg drinken we koffie. Het is een prachtige plek, met uitzicht over de Vecht. Ariane werkt daar met anderen aan exposities, kindermiddagen en lesbrieven. 

Ze houdt van de natuur en al snel komen we aan de praat over de reeën op de Oldemeyer, de wolf in Nederland en huisdieren waar mensen aan kunnen beginnen zonder er goed over na te denken. Ze weet hoeveel katten er jaarlijks naar het asiel worden gebracht en daarom zegt ze altijd: ‘Een dier is geen speelgoed.’

Club van Rome

‘Ik ben totaal niet gelovig opgevoed, maar heb veel respect voor alles wat leeft,’ zegtze. Dat heeft ze van huis uit meegekregen. Haar vader bracht de vliegen en spinnen met een glas en ansichtkaart naar buiten. 

In de jaren ‘70 was hij al bezig met de club van Rome. Een van de ideeën was dat er niet te veel kinderen geboren moesten worden om de aarde leefbaar te houden. Dus toen de dominee bij haar ouders langskwam en vroeg ‘Wanneer komt het volgende kind?’ was het meteen gedaan met de kerk.

Vlees

Bij God kan Ariane zich niets voorstellen. ‘Ik zou willen dat het er was, want de dood is niet leuk. Verder zie ik niet dat geloof iets goeds brengt in de wereld. Ik mis vooral de compassie voor andere mensen en dieren. Ga echt goed leven, denk ik wel eens’

Waar denkt ze dan aan? Een voorbeeld is geen vlees eten. Ze vertelt dat ze in 1998 bewust vegetariër werd, wat mij als een bekeringsverhaal in de oren klinkt. ‘Ik zag een vrachtwagen vol varkens, keek zo’n dier in de ogen en dacht: klaar! Ik ga jou niet meer eten. Want het is niet een berg vlees dat daar rijdt.’ 

Als ze dat zegt, denk ik aan de barbecues die we ook als kerk organiseren. Ik ben zelf geen vegetariër, maar de vanzelfsprekendheid ervan vind ik wel eens ongemakkelijk.

Mens als dier

‘De mens is eigenlijk ook een dier,’ denkt Ariane. Voor haar is elk leven even gelijk. Alleen prikkende muggen in de zomer slaat ze wel eens dood, al doet ze dat liever niet.

Ik vertel dat ik net naar een predikantencongres ben geweest. Dat ging over kunstmatige intelligentie (AI) en een van de vragen was wat de mens tot mens maakt. Anders dan de dieren wordt alleen van de mens gezegd dat hij naar het evenbeeld van God is geschapen. Maar tegelijkertijd hebben we het onderscheid met de dieren vaak wel erg scherp getrokken en veel schade gemaakt door te willen heersen. Alsof we vergeten zijn dat Gods verbond bij Noach met zowel mens als dier was.

AZC

Het is prettig om met Ariane te praten. Ze is rustig en bescheiden, maar wel met pit en een duidelijke mening. Als we het over verdwijnende bomen en veranderende windstromen hebben, zegt ze: ‘Wie zijn wij om alles kapot te maken?’

Ook de omgang met vluchtelingen gaat haar aan het hart. Ze vertelt over een voorlichtingsbijeenkomst in Hardenberg voor een nieuw AZC. Ze was erbij en hoorde het boegeroep. ‘Dan hoor ik de mensen met hun grote waffel en dan denk ik: hebben ze ooit met iemand gesproken die gevlucht is? Stel dat je zelf zou moeten vluchten. Ik vind dat niet christelijk.’

Mensbeeld

Dat ben ik met haar eens en zo is er meer in haar mens- en wereldbeeld dat ik herken en naar mijn idee aansluit bij het Bijbelse verhaal over schepping en zonde. Alleen geloof ik, anders dan Ariane, dat alleen God bij macht is om de wereld recht te zetten. Ik vertel waarom de opstanding van Jezus Christus uit de dood me daarom zoveel hoop geeft.

Daar praten we nog een tijd over door en daarna bedanken we elkaar voor het gesprek. Het was boeiend en ik voel me aangespoord om meer oog en waardering te hebben voor alles wat leeft.