Krulspelden

In een stukje televisie van lang geleden zag ik een fragment voorbijkomen van een echtpaar in bed, waarbij haar hoofd vol krulspelden zat. Ik slaakte ongemerkt een kreet van herkenning. Krulspelden. In mijn jonge jaren liepen op zaterdagmiddag in het dorp bij de wekelijkse boodschappen, vrouwen met krulspelden in. Vaak zat er een netje omheen om een en ander op zijn plek te houden. Mijn uitroep van herkenning had echter te maken met een andere herinnering. Op de zaterdagmiddag tegen een uur of twee kwam steevast mijn oma aangelopen. Ik waste dan haar haren en zorgvuldig draaide ik de rollers. Ze had niet erg lang haar, maar tot op late leeftijd werd ze niet of nauwelijks grijs. Het waren dunne rollers en soms was het haar zo kort dat ik erg mijn best moest doen om de korte plukjes om de rollers te winden. 

Onderwijl kletste ze er vrolijk op los. De wetenswaardigheden van familie en dorpsgenoten kwamen voorbij. Met mijn oma kon je erg lachen. Maar ook droevige onderwerpen passeerden de revue, de zieken en gewonden. Ik herinner me het nog steeds als kostbare momenten. Het is erg intiem als je fysiek met iemand bezig bent, als ik eraan terugdenk heb ik nog steeds het gevoel dat ze het fijn vond. Ik droogde daarna de haren, en dan werd het gekamd en kwam er lak op en was ze klaar voor de zondag. Het hele ritueel, inclusief de koffie, nam al snel een uur of twee in beslag. Toen het moment kwam dat ik van het dorp ging om te studeren was haar eerste reactie: Wie dut dan mien hoar? Ik ben het weekend thuis, dan kan ik nog best je haren doen, stelde ik gerust. Maar in de verder studiejaren werd het bezoek aan thuis minder en nam mijn moeder mijn taak over.

In die wekelijkse zaterdagmiddag-uren heb ik mijn oma goed leren kennen, een lieve vrouw, met het hart op de goede plek, die begin van de 20e eeuw in de arme omstandigheden in Zuidoost Drenthe maar liefst acht zonen op de wereld zette en grootbracht. Nooit klaagde ze en ze zag altijd de humor ergens van in. In een wereld waarin knuffelen en elkaar aanraken geen gewoonte was, mocht ik haar elke zaterdag even verwennen. Dierbare herinneringen, en dat door de krulspelden. 

Column Op het Twente’randje’ wordt verzorgd door Erik Schutmaat, Anneke Beukers en Petro Alferink