Reünie

Het is voorjaar 1997 als ik een mailtje krijg. Of dit het mailadres is van Anneke, die in 1967, dus 30 jaar geleden de lagere school afsloot? Zo ja, dan was ik uitgenodigd voor een reünie. Ik reageerde niet meteen. Moest ik dat wel doen? Die lagere school, zo fijn vond ik die tijd niet. Uiteindelijk ging ik en tot mijn verbazing was het erg gezellig. De klas had 48 leerlingen, niet iedereen was er, een was inmiddels overleden. Voor velen was de herinnering aan het onderwijs niet overwegend positief, maar omdat dit voor iedereen gold en niet voor een enkeling, schiep dat een band. De organisatoren beloofden een tweede keer te organiseren in het jaar dat we allemaal zo rond de 50 waren, in 2005. Ook toen was ik van de partij. Mensen volop in het leven, druk met carrières, met kinderen, met ouder wordende ouders. Er waren er meer dan de eerste keer, de organisatie had echt moeite gedaan om iedereen te bereiken. Een tweede klasgenoot bleek inmiddels overleden. In 2015 vond het evenement voor de derde keer plaats. De zestigers waren (bijna) opa of oma, sommigen hadden nog (schoon)ouders maar de meeste al niet meer. De eersten gingen vervroegd met pensioen. En nu is er de vierde keer. Zeventigers, pensionado’s met lijven weer meer in verval. Zeven klasgenoten zijn overleden. Het gaat over campers en caravans, over kleinkinderen en de fysieke ongemakken, nieuwe heupen, nieuwe knieën. de gezichten weerspiegelen de klappen die het leven inmiddels heeft uitgedeeld, een scheiding, een overleden broer/ zus of (klein)kind. De sfeer is gezellig, maar de overmoedigheid waarmee we de eerste keer elkaar bejegenden ontbreekt. Destijds druk, midden in het leven, sterk en in de stellige overtuiging van nog een hele tijd te gaan. Nu draaien op de achtergrond oude filmpjes uit het dorp, waarin we onszelf of bekenden herkennen. De film toont een eenvoudig leven, de mensen zijn arm of zeer arm. Het onderwerp van onze gesprekken is dat wij een gelukkige generatie zijn, die als geen andere heeft kunnen profiteren van de toenemende welvaart en gezondheid. Onze ouders hadden onze huidige rijkdom niet kunnen bevroeden. Daarnaast is er het gevoel van kwetsbaarheid en de wetenschap dat carrière en geld er eigenlijk niet toe doen, hoe we het ook hebben nagejaagd. We weten het nu heel zeker. Het kostbaarste is tijd en gezondheid. Vanwege die vaststelling besluit de organisatie aan het eind van de avond om een volgende reünie niet over 10 maar over 5 jaar te organiseren. Ik hoop dat ik van de partij ben.