De menselijke maat in Dalfsen

Er zijn van die ochtenden dat je hoofd sneller gaat dan je lichaam. Zo’n ochtend waarop de oprit van mijn tijdelijke huis in Dalfsen het logistieke centrum van de wereld lijkt. Terwijl ik de achterbak van mijn elektrische auto inlaadde, zette ik mijn dampende kop koffie even op het dak. “Niet vergeten,” zei ik nog. Maar de focus verschoof, de gordels klikten vast, en met de geruisloze kracht van een EV gleden we de oprit af.

De koffie? Die bleef, dankzij de stabiele vering en het stroeve oppervlak, dapper bovenop het glazen dak staan. Ik reed de straat uit en sloeg rechtsaf richting de rondweg. Terwijl ik daar stond te wachten om in te voegen, hoorde ik plotseling een beschaafd, ritmisch getik tegen mijn zijraam. Naast mijn moderne bolide stond een man op een degelijke ouderwetse fiets. Hij hijgde een klein beetje, maar zijn glimlach was kamerbreed. In zijn uitgestoken hand hield hij, als een kostbare trofee, mijn kopje koffie vast.

“Volgens mij was u deze vergeten,” zei hij met die typische, nuchtere Dalfser vriendelijkheid. “Hij stond nog op het dak toen u de bocht om ging. Ik dacht: die moet ik even inhalen voor de eerste drempel.” Hij had niet alleen de tegenwoordigheid van geest gehad om het te zien, maar ook de moeite genomen om er direct achteraan te trappen. Geen geïrriteerd gezicht omdat ik onhandig was, maar gewoon pure vriendelijkheid.

Dat is de essentie van de streek waarin we leven, en Dalfsen in het bijzonder. We leven in een tijd van AI, algoritmes en haast, maar hier voert de menselijkheid nog de boventoon. In veel steden had men hooguit gefilmd hoe de koffie over het asfalt kletterde voor een social media filmpje, maar Dalfsen bewees opnieuw waarom het in 2024 tot vriendelijkste dorp van Nederland werd gekozen. 

Ik nam het kopje aan, nog warm en verbazingwekkend genoeg bijna vol. Terwijl de fietser met een vrolijk handgebaar omkeerde, besefte ik dat er niets opgaat tegen de onbaatzuchtige hulpvaardigheid van de streek waarin we leven, en deze Dalfser in het bijzonder.

Proost op de menselijkheid, 

Rudi Bults