Dominee Rik Meijer in gesprek met... Alfred Dorgelo

Wat is je levensovertuiging? Waar geloof je in? Om de twee maand vraag ik dit aan iemand in de omgeving van Hardenberg. Dit keer spreek ik met Alfred Dorgelo (52 jaar).

Schrijven

‘Ik schrijf veel van me af’”, zegt Alfred. Elke zondagmorgen kruipt hij achter zijn laptop en laat zijn gedachten de vrije loop. Over muziek, voetbal, het leven. 

Hij heeft een moeilijke tijd achter de rug vanwege zijn scheiding en daarin hield het schrijven hem op de been. Hij schrijft niet alleen voor zijn blog maar doet ook al 30 jaar het wedstrijdverslag voor vv-Mariënberg.

Mariënberg

“Ik ben in Mariënberg geboren. We kerkten in Beerzerveld en daar ben ik ook altijd naar de zondagsschool en catechisatie geweest”.

Dat was een prima tijd, maar hij besloot op zijn 18e om niet meer naar de kerk te gaan. Dat ging zonder slaande deuren en op dit moment gaat zijn zoon zelfs naar het Greijdanus in Hardenberg. Sommigen vinden dat wel bijzonder omdat Alfred niet van de kerk is.

Ruimte

“Waarom haakte je op je 18e af van de kerk?” vraag ik. Hij vertelt over een meisje van 16 dat toentertijd verongelukte met haar brommer. De dominee had gesproken over Gods beslissing en dat bleef ergens bij Alfred knagen. Als er toen meer ruimte was geweest om vragen te stellen was hij misschien bij de kerk gebleven. “En ja, van water wijn maken, en meer van die dingen”, dat vindt hij ook moeilijk te geloven.

Psalm 121

Tegelijkertijd kan hij zich wel goed voorstellen waarom mensen geloven. “Als ik in de bergen ben, denk ik aan psalm 121. Een psalm die zijn ouders dierbaar was. ‘Als ik omhoog kijk naar de bergen heb ik wel eens het gevoel dat er meer moet zijn. Toch ook wel vreemd, want ik heb er eigenlijk niks mee”.

Afhankelijk

“En als God er nu wel is?” vraag ik. Ik vertel dat elke kerkdienst begint met woorden die lijken op psalm 121: ‘Onze hulp is de naam van de HEER die de hemel en de aarde gemaakt heeft.’ Ik voel me afhankelijk van God en deze woorden geven mij houvast. 

Maar zo ziet Alfred het niet. Hij vindt eerder troost in gesprekken met vrienden.

Lohues

Hoewel hij niet in God gelooft, laat de kerk hem niet los. Nog altijd komt hij graag in een kerkgebouw. Zo is hij laatst een kijkje gaan nemen in de NGK van Mariënberg die is verbouwd.

Ook herkent hij veel in hoe Daniël Lohues zingt over de kerk. Speciaal voor mij heeft Alfred de tekst van het lied ‘De Kerke’ uitgeprint. Daarin zingt Lohues ‘Misschien komp ’t ooit wel weer,’ en dat is hoe Alfred het ook voelt. 

Ik vind het wel bijzonder. Hoe kun je nou iets met de kerk hebben als je niet in God gelooft? Wat brengt Lohues onder woorden wat ik van huis uit niet ken? En is dit kenmerkend voor deze omgeving?

Alfred denkt er zelf ook over na. Hoe is dat bij zijn broers en hemzelf gegaan? Een van zijn broers is predikant, maar hij heeft ook een broer die van het geloof af is. En hijzelf? ‘Waar ben ik de weg dan kwijtgeraakt?’

Accepteren

Als ik hem op de man af vraag naar zijn levensovertuiging zegt hij: “Ieder in zijn waarde laten en accepteren zoals ‘ie’ is”.

Dat heeft hij zelf gaandeweg moeten leren, want hij had eerder altijd zijn mening klaar over iemand. In de loop van de jaren is hij toch milder gaan kijken en is hij minder gaan oordelen.

Dag Jaap!

Dat respect voor anderen heeft ook te maken met overtuigingen naast elkaar laten bestaan. Hij heeft jarenlang gevoetbald met Jaap van Tuil, mijn collega-predikant uit Mariënberg. Ze staan anders in het leven, maar het respect is er altijd geweest. 

Toen hij hem een tijdje terug tegenkwam in de supermarkt, hoorde hij anderen zeggen: “Dag dominee,” maar voor Alfred is het “Dag Jaap!”

Hardenberg/Mariënberg