De boer op

Hoe lang kunnen we in Nederland nog de boer op? In deze serie columns, waarin agrarisch ondernemers u informeren over hun bedrijf, kan dit hopelijk nog lang. Echt fysiek “de boer op” dat wordt moeilijker want er verdwijnen boerenbedrijven in Nederland.
Ook wij gaan stoppen en dus is dit mijn laatste column. We hebben, zoals veel van onze collega’s, geen opvolger. In mijn bijdrage aan deze rubriek stond de relatie boer en overheid centraal. In mijn ogen waren en zijn we volledig de weg kwijt in alle regelgeving en schuiven we de problemen op het bordje van de boer.
Het bordje van de burger is ondertussen nog goed gevuld met goed, betaalbaar en duurzaam voedsel uit Nederland. Nog wel! Laten we dus zuinig zijn op de blijvende boer, zodat we niet afhankelijk worden van voedsel ingevlogen uit verre landen. Waar de regelgeving m.b.t. voedselveiligheid en dierenwelzijn een heel stuk minder is.
De emotionele beslissing om te stoppen is niet abrupt genomen en was ook zeker niet makkelijk. Na een aantal gesprekken met een agrarische coach zijn we ons al een poosje aan het oriënteren wat voor ons de beste oplossing zou zijn.
We doen bewust niet mee aan een stoppers-/opkoopregeling van de overheid, zodat we zelf de regie houden. We blijven wonen in Sibculo, een plek waar we ons thuis voelen en gelukkig zijn. Dat dit een voorrecht is daar zijn we ons van bewust. Onze grond gaat wel naar de Provincie. Zij gaan deze uitgeven aan voedselproducenten die gedwongen hun grond moeten afstaan voor natuurontwikkeling. Overheidsgeld voor natuurontwikkeling. Het is voor ons heel dubbel om hier toch aan mee te werken.
Wanneer de melkkoeien en het jongvee de stal zullen verlaten, is nog onbekend. Dat zal een emotioneel moment zijn waar we tegenop zien maar ook naar uitkijken en daarna moeten wij ook de boer op voor verse gezonde melk.

Ellen

Melkveebedrijf Gast-Geerdink, Sibculo