Geluk

Vorig jaar november zwaaide ik ze uit toen ze vanuit Dedemsvaart naar Enschede overgeplaatst werden, zestien mannen uit Syrië. Met een aantal heb ik contact gehouden en ik ben geregeld met andere vrijwilligers bij hen geweest. Meestal is het contact digitaal. Op die manier ontving ik een uitnodiging voor de bruiloft van één van hen. In ‘DunHag’ nog wel. Het vertalen gaat namelijk niet altijd gelijk goed. Toen ik aangaf het een hele eer te vinden en vroeg wat voor cadeau ik mee kon nemen kreeg ik als antwoord dat “Het verbannen van jou is het grootste geschenk dat er is.” We lachten toen we begrepen dat het aanwezigheid in plaats van verbannen moest zijn. Afgelopen donderdag reed ik in feestkleding midden op de dag door de mist naar Den Haag. Eenmaal aangekomen wachtte ik op de drie mannen uit Enschede. Samen gingen we de grote witte zaal binnen. Ik hoefde niets uit te leggen: ik was de enige blanke Nederlander en ze wisten allemaal al dat ik ‘de docent van Ibrahim’ was. Op de feestelijk gedekte tafel stonden flessen sinas, cola, water en fruit. Ik keek mijn ogen uit. Zo voelt het dus als je ergens komt waar je niemand verstaat en er van alles plaatsvindt dat je niet kent. Zoveel tijd om er over na te denken had ik niet, want ik werd gelijk omringd door hartelijkheid. Mijn hand werd gepakt om mee te dansen. De pinken werden in elkaar gehaakt, de danspassen gezet en steeds schoof de kring een stukje op. Op een bepaald moment ging iedereen bij de trap staan. Het bruidspaar dat er prachtig uitzag schreed naar beneden. Zij werden op de dansvloer omringd door alle gasten. De rookmachine en spetterende vuurkaarsen zorgden voor extra sfeer. Na een tijdje ging iedereen zitten en werden er grote schalen eten neergezet. Er werd goed voor me gezorgd: mijn glas werd steeds gevuld en ik kreeg als eerste (te)veel opgeschept. Ibrahim kwam bij ons aan tafel. Hij had geen familie die aanwezig kon zijn en was daarom heel blij met onze komst. Daar stond ik dan met mijn Nederlandse gewoonte, een cadeautje voor het bruidspaar: een mooie verlichte tak en een envelop met inhoud. Ik zag verder niemand met een cadeau. Het werd wel hartelijk ontvangen. Het was een bijzondere avond! Omdat ik nog lang moest rijden vertrok ik eerder van het feest. De drie mannen begeleidden me naar mijn auto. Ze bleven wachten totdat ik daadwerkelijk wegreed. Ik gun Ibrahim en Sirin alle geluk van de wereld. Donderdag was ík de gelukzoeker en ik vond het in DunHag, te midden van vreemdelingen.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.