Eén tegen Eenzaamheid: Ziekenhuiservaringen

Onlangs lag ik in het ziekenhuis voor een ingreep. Nadat ik me had gemeld en was ingeschreven kon ik naar mijn kamer. Die was verder leeg, al was er tegenover mij wel een plek die bewoond leek te zijn en de bewoner was afwezig.

Vlak voor ik naar de operatiekamer ging kwam een verpleegster naar me toe en zei: “Tegenover u ligt een mijnheer en die heeft soms last van vreemde stemmen in zijn hoofd. Dat hoeft niets te betekenen hoor en misschien gebeurt er helemaal niets of merkt u er helemaal niets van, maar we vinden het toch beter als u dat van tevoren weet.” “Wat kan er dan gebeuren?” vroeg ik. “Nou ja, hij kan bv. plotseling erg kwaad worden.” Ik dacht er het mijne van, maar dat zou ik wel zien als het zover was.

Ik heb er die dag dat ik met hem te maken had niets van gemerkt. Het was een vriendelijke man, Joop heette hij, weliswaar een beetje verstandelijk beperkt en hij vertrouwde me toe dat hij veel therapie had gehad en nog steeds medicijnen slikte. Maar ik deed gewoon zo normaal mogelijk tegen hem en dat vond hij prettig want hij kletste honderduit. Hij woonde weliswaar zelfstandig, maar had wel een vaste begeleidster.

“Van het concert des levens krijgt niemand een program!” was een zin die hij regelmatig uitsprak en dan vertelde hij weer wat er allemaal was misgegaan in zijn leven. Hij mocht niet meer werken op een zorgboerderij, waar hij kennelijk wel met veel plezier aan terugdacht. De kinderen die daar rondliepen zouden van hem kunnen schrikken, had de psycholoog besloten. Hij kon soms ongeremd uit de hoek komen en dat was daar een beetje onhandig. Maar hij was eigenlijk dol op kinderen en het deed hem zichtbaar pijn dat hij er niet meer mocht zijn. Nu was hij alleen en zonder werk; de eenzaamheid straalde van hem af.

Hij had een dochter, vertelde hij, die hij af en toe wel zag, maar waarmee hij het contact toch wel miste. Ze was inmiddels volwassen en had zelf een relatie, maar kwam nog maar zelden naar haar vader. Hoe het zat met de moeder durfde ik niet te vragen. Ik had met hem te doen; hij had alle doel in zijn leven verloren en bestond alleen nog. Hij bleef er vrij rustig onder, zo was het leven nu eenmaal.

Ik mocht naar huis en hij moest nog blijven en met een groet nam ik afscheid van Joop.

Dit is nu een half jaar geleden en Joop speelt af en toe nog door mij hoofd. Ik heb toen niets gedaan en heb daar soms spijt van. Nu kan ik niets meer doen, behalve me voornemen het de volgende keer anders aan te pakken.

Voor informatie en vragen:
Kijk op de site van Een tegen Eenzaamheid: Home - Een tegen eenzaamheid
Of bel de Stuw 0523-267478