Waar blijft de tijd?

Over enkele dagen is het 55 jaar geleden, dat ik voor het eerst als medewerker een notariskantoor binnenstapte. Daarmee was mijn lot, mijn werkzame loopbaan en mijn toekomst vastgelegd. Dat wist ik toen nog niet. In mijn jeugdig enthousiasme dacht ik dat ik met mijn Mulodiploma op zak wel filosoof, kunstschilder en schrijver kon worden. Mijn ouders zagen dat (wellicht terecht) anders, een kantoorbaan was beter. De notaris zocht een kantoorbediende. Hij vond mij. Het kantoor telde naast mij nog zes of zeven medewerkers, die allemaal dachten veel gemak van de nieuwe medewerker te kunnen hebben. Ik werd een manusje van alles. Geld naar de bank brengen of ophalen. Akten overtypen, en nog meer dagelijkse dingen.. Dus iedereen zei: Bert, doe dit, Bert, doe dat. Na een paar jaar dacht ik, dit komt niet goed. Het moet anders. Bert moet zeggen: Doe dit, doe dat. Dus veel opleidingen gevolgd, alle stappen gemaakt en nu al weer vijf jaar een gepensioneerde notaris, soms nog adviseur. Mij wordt wel eens de vraag gesteld: Is er in die tijd veel veranderd? Het antwoord is kort en duidelijk: alles. De vulpen, de grondbelasting, het carbonpapier, de stencilmachine, de inboedelveiling, de brievenweger, het touw om de akten in te binden, allemaal weg. Nieuw: de B.V., de overdrachtsbelasting, de w.o.z., nieuw erfrecht, het levenstestament, het kopieerapparaat, de fax (alweer verdwenen ook) , de computer met tekstverwerking, de mobiele telefoon, de bureaustoel met wieltjes, het hoog/laag bureau. Over die lange periode met al die belevenissen kan ik lang filosoferen, ook zou ik er een boek van kunnen maken met wat schilderijen. Ben ik toch weer die 17 jarige, maar nu met 55 jaar ervaring.

Bert Linde