Thuis

Wat wordt er achter jullie gebouwd? Ik hoor het iemand vragen in de winkel. De aangesprokene antwoordt. Een wijkje met koopwoningen, zegt ze, gelukkig geen sociale woningbouw. Ja, dan weet je nooit wat erin geduwd wordt, beaamt de vragensteller. Ik ben stomverbaasd. Mijn ouders woonden altijd in een huurhuis, in wat wij “de bouw” noemden. Een gezellige buurt met een grote verscheidenheid aan inwoners. Een onderwijzer, een rijschoolhouder, iemand die werkte als filiaalchef, een zzp-er, een aantal fabrieksarbeiders. Ze stonden voor elkaar klaar bij rouw, trouw en bij ziekte leefden ze mee. We speelden op het gezamenlijke speelveld. Kortom geen enkel probleem. Maar tegenwoordig lijkt dat beeld verschoven. Sociale woningbouw betekent klaarblijkelijk ellende in de buurt? In mijn jeugd waren de woningen van de gemeente, die bepaalde wie ervoor in aanmerking kwam. In 1971 was 35% van de huizen koopwoning. In de jaren ’90 werden corporaties zelfstandig maar de overheidsregels over wie erin mochten steeds scherper, waardoor langzamerhand sociale huur alleen bereikbaar was voor een groep die qua inkomen aan de lage kant zat en voor mensen die problemen hadden. Daardoor ontstonden buurten die qua omstandigheden steeds meer op elkaar leken. De reden daarvoor was dat de overheid vond dat de sociale woningbouw te duur werd. Tegelijkertijd werd er meer en meer uitgegeven aan hypotheekrenteaftrek en werden mensen verleid om een eigen huis te kopen. De overheidskosten voor wonen werden verlegd. Maar er kunnen allerlei redenen zijn om te huren. Soms weet je dat je ergens niet altijd blijft wonen, of je komt alleen te staan, of je werksituatie verandert, of je huidige huis wordt veel te groot want de kinderen vliegen uit. Huren geeft veel meer flexibiliteit en wat is het dan fijn als er een passende huurwoning gevonden kan worden, ook als je misschien “teveel” verdient en/of helemaal niet in de problemen zit. Daarnaast, wat is het fijn als een buurt divers is en niet bij voorbaat bestempeld als probleemwijk. Dat vraagt niet alleen om het bouwen van huizen maar ook om nadenken of de buurt een thuis kan zijn voor mensen vanuit verschillende achtergronden en leeftijden, met grote en kleine huizen en genoeg groen. Ik heb ons gezin nooit als probleemgezin bestempeld gezien omdat wij in de bouw woonden en dat lot verdient ook nu geen enkele huurder. 

Column Op het Twente’randje’ wordt verzorgd door Erik Schutmaat, Anneke Beukers en Petro Alferink