Documentaire Kruserbrink in première

- Door: Bert Nonkes - Het was een feest der herkenning in de goedgevulde zaal van de Voorveghter. Daar was afgelopen dinsdagavond de documentaire van Barbara de Baare te zien die woningstichting mede mogelijk heeft gemaakt. De titel van de docu is ‘De tijd voorbij’ en gaat over de Kruserbrink. Het publiek, meest oud bewoners van de Kruserbrink verliet enthousiast de zaal en praatte nog lang na.

Zien

“De flats zijn verdwenen, gelukkig hebben we de film nog.” Het is heel ruw en kort geschetst maar in wezen komt ‘De tijd voorbij’ daar wel op neer. “We hebben gezien dat we gezien zijn.” concludeert een bezoekster, “Dit is een mooi gebaar van Vechtdal Wonen, uniek “, durf ik wel te stellen. Al tijdens de vertoning van de film klinkt er geroezemoes in de zaal, men moet het gevoel van herkenning delen met zijn buurman of buurvrouw. En dat is in de sfeer van de avond. Niemand die over het gefluister valt.

Foto’s en filmpjes

Barbara doet een oproep in de media om foto’s en filmpjes te bemachtigen. Ook gaat ze in gesprek met diverse (oud) bewoners. Het proces neemt twee jaar in beslag. We zien beelden in bruin in groen en geel, dé kleuren van de jaren ’60 en ’70. Het zijn de hoofdingrediënten van de documentaire. Als rode draad volgen we Henk die als laatste bewoner de flat verlaat; maar liefst 50 meter verderop staat zijn nieuwe ‘Paradijsje’, zoals hij het noemt. Hij heeft er weinig zin in. Henk heeft er een beste klus aan en we zien hem trap op trap af zijn boeltje verhuizen. “Ook mooi!” zegt hij met een ondertoon van gelatenheid.

Goeie ouwe tijd

Het genadige filter van de tijd poetst al het negatieve weg. De Kruserbrink, het was een gemeenschap die naar elkaar omkeek. Die met de snoeren van de babyfoons aan elkaar verbonden was. Waar men nog graag eens terug zou keren ondanks sneeuw in de slaapkamer en het ontbreken van een lift.
Barbara kan, ondanks een onvrijwillige onderbreking en misschien een her en der iets te filosofische voice-over, trots zijn.