Kapper

In Westerhaar zit een geweldige kapper. Altijd gezellig, en gelukkig doen ze wat ik ze vraag. Een kapsel waar ik weinig werk aan heb. Dat was vroeger wel anders. In het dorp waar ik woonde zat één kapper, althans waarvan de prijs zo was dat mijn ouders dat wel wilden en konden betalen. Hij knipte slecht, of heel slecht. Ik veronderstel, als ik de foto’s van vroeger zie, dat de kapsels er in het algemeen iets minder toe deden, in ieder geval bij kinderen. Mijn broertjes hadden het gewraakte ‘pispotkapsel’, alsof het inderdaad rondom een po was geknipt. Bij ons meisjes mocht het gedekt, maar vooral niet te lang, want dan moesten we zo weer terug. Lang haar zat er met mijn dikke haar ook al niet in.

Enfin. Het gebeurde dat ik tijdens een knipbeurt ineens alleen gelaten werd. Kapschort om. Alleen in de hoge stoel. De kapper was even weg, want bij de brug in Erica was een ongeluk gebeurd en dat mocht hij niet missen. Intens ongelukkig zat ik op zijn terugkeer te wachten.

Een andere keer zag hij een bekende op de straat en ging daar uitgebreid mee staan te kletsen. Ik deed weliswaar beklag bij mijn ouders, maar die vonden dat kennelijk geen bezwaar. Ik had toch geen andere afspraken verder, wat zeurde ik dan?

Jarenlang had ik het er niet meer over, dacht er ook niet meer aan. Tijdens een familieverjaardag begon mijn zusje er pas geleden over. Had jij ook zo’n trauma. De één na de andere gebeurtenis kwam voorbij. Nu konden we er tranen om lachten, maar mijn zus had zelfs tranen geplengd vertelde ze. Ze had wat dunner haar dan ik had, daarom was er meer aan te verknippen, een pluk haar teveel bij mij weggeknipt, zag je bijna niet maar bij haar wel degelijk. En dat was ook gebeurd. Het zag er niet uit, zei ze. En zo klein als ze was had ze wel degelijk op de hak eruit gewezen. De kapper had het natuurlijk wel gezien, en wist het goed gemaakt. Ze hoefde niet te betalen, daar waren mijn ouders vast blij mee, had hij haar verteld. En het hielp als ze met haar twee handen op haar hoofd naar huis liep. Dat had ze huilend gedaan.

Tsja, kappers, wat ben ik toch blij met de mijne. 

Column Op het Twente’randje’ wordt verzorgd door Erik Schutmaat, Anneke Beukers en Klaas Dragt