Stil

Gezelligheid is een groot goed. Een huis vol mensen kan me zeer bekoren. Ik weet dat sommigen zich ergeren aan kinderlawaai, ik word daar meestal vrolijk van. Echter daarnaast kan ik de stilte waarderen. Wanneer auto’s even niet langs razen, bladblazers, trekkers en ander mechanische onruststokers pauze houden, kan ik genieten van de rust en stilte. Op dit moment echter word ik ongerust van de stilte. Waar de door mij gewenste rust anders werd opgevuld door het gezang van vogels en het gezoem van insecten blijft het nu oorverdovend stil. Dat is niet fijn, dat is angstaanjagend.

Ik begrijp dat veel mensen niets snappen van discussies over stikstof, depositiewaarde en weet ik wat voor termen. Maar iedereen die zijn oor letterlijk en figuurlijk te luister legt zal moeten beamen dat het op het platteland veel te stil is. Dat is geen aangename rust lijkt me. En voor degenen die minder buiten zijn en meer in de auto, ook zij zullen moeten toegeven dat vroeger de autoruit vol insecten zat na een flinke autorit, daar waar dat nu niet meer het geval is. Tegelijkertijd wordt er stil over gezwegen want voordat je het weet bevind je je in een polariserende discussie over landbouw en daar zit niemand op te wachten. Maar ik begin me af te vragen of het wel goed is dat wij als reactie op de ongewenste stilte in de tuin en op het land ook maar besluiten stil te zijn.

Moeten we niet gewoon zeggen dat we dol zijn op de boeren die ons voedsel verbouwen maar iets minder dol op die gewassen waar teveel gif wordt gebruikt? En ook niet dol op methodes waarbij gif veel te ruimhartig wordt gebruikt in de landbouw maar bijvoorbeeld ook tegen de processierups. Grote wolken gif dreven pas nog bij ons over de straat, succesvol, voor alle rupsen lijkt het. Er is bij ons bijna geen vlinder te bekennen. Deze week maakten we een mooie fietstocht waarbij we Duitsland aandeden. Via Wielen naar Echteler en terug naar Laar, met een pontje over de Vecht, fietsten we langs kleine akkers met tarwe, omsloten door houtwallen. En ineens zeiden we tegen elkaar. Hoor eens! We hoorden vogels, we hadden af en toe insecten op onze kleding en ja hoor ook één in mijn mond. Bah. Maar wat heerlijk om in de rust weer deze geluiden te ontwaren. En wat een vlinders zagen we. Ik ben ervan overtuigd dat er nog steeds goed voor ons voedsel kan worden gezorgd met minder gif en mest. En ook onze tuin kan best zonder. Laten we met zijn allen de stilte doorbreken over de stilte en de leegheid van ons platteland.