Weten en vergeten

Hoe ouder je wordt, hoe minder je weet. Als je dat maar weet. Dat kan met het afnemende vermogen te maken hebben om namen en feiten te onthouden. Want wie was dat ook al weer, of hoe zat dat precies? Ikzelf heb daar wel last van. Maar ik troost me met de gedachte dat het waarschijnlijk komt omdat ik steeds meer weet naarmate ik ouder word, waarmee dus ook de kans toeneemt dat in die overvolle hersenpan wel eens wat namen en feiten eruit worden gegooid.

Iets onthouden is ook een toenemend probleem. Het komt te vaak voor dat ik weer de sleutels kwijt ben, of niet meer weet waar de mobiel ligt. Dat merk je ook als de kleinkinderen spelletjes als Memory willen spelen. Je kunt jezelf nog wijsmaken dat je die kinderen expres wilt laten winnen, maar als ik eerlijk ben: het is een kansloze missie hen te verslaan.

Nu de vakantietijd nadert is het sowieso tijd om lichaam en geest te resetten. De geest leegmaken. Ik las ergens dat er wel 22 manieren zijn om dat te doen. Dat is bijvoorbeeld je gedachten stopzetten. Vooralsnog ken ik maar één manier om dat te doen, en die zou ik toch niet aanbevelen. Hollen en stilstaan is ook niet de bedoeling. Want je mag wél hollen, maar niet stilstaan. Ook dat is lastig, er komt toch een moment waarop dat onvermijdelijk is.

Fietsen wordt gelukkig ook aanbevolen. Maar ook dan zou ik de gedachten niet stil zetten. Er zijn van die momenten dat er toch een tegenligger opdoemt, van wie je moet hopen dat die niet gedachteloos op de fiets zit. Ook wandelen blijkt goed te zijn voor lichaam en geest. En dat gebeurde volop in Vroomshoop, en daar niet alleen. De Avondvierdaagse zette velen in beweging.

De blik op oneindig, het verstand op nul. Vooral dat laatste kost weinig moeite. Want zelfkennis is belangrijk. Immers: wie niets weet, maar weet dat hij niets weet, weet meer dan degene die niets weet, maar niet weet dat hij niets weet.

Maar gelukkig: niets is waar en ook dit niet.