Zwolle

Zwolle is een mooie stad. Ik kan het (een beetje) weten, want ik heb er jarenlang gewerkt. De eerste jaren vooral carpoolend. Met een vaste chauffeur uit Vriezenveen, die nog iemand uit Vriezenveen, mijzelf en iemand uit Den Ham oppikte. We werkten bij verschillende organisaties, dus de chauffeur maakte altijd een efficiënt rondje door Zwolle om ons op loopafstand van de werkplek af te zetten. We hielden zelf bij hoe vaak we meereisden en betaalden de chauffeur dan aan het eind van de maand uit, afhankelijk van het aantal ritten en de afstand.

In zo’n carpoolauto, althans waar ik in meereed, had je vaste rituelen. De radio stond zachtjes op Radio 1, na een aantal jaren veranderde dat om onnavolgbare redenen ineens in RTV Oost. Geen probleem want het volume bleef laag. Maar wel zo hard dat je nog nét het nieuws kon volgen. En zo gingen we de werkdag in, al op de hoogte van het dagelijks nieuws in de wereld, en dus later ook uit Overijssel. Er werd in die carpoolauto ‘s morgens nauwelijks gesproken. Dat bleef beperkt tot ‘goedemorgen’ bij het instappen en ‘werk ze‘ bij het uitstappen. Met als variant ‘prettige werkdag’. Méér dan genoeg. Een ideale manier om vanuit je woonplaats drie kwartier lang eraan te wennen dat de werkplek dichterbij kwam.

‘s Winters was heerlijk. Het was nog donker als we vertrokken uit Twente. Met de autokachel aan (niet te warm, niet te koud, precies goed, behaaglijk) reden we door de donkerte richting Zwolle, tot Ommen nog weinig verkeer op de weg. Langzaam zagen we het nabij Zwolle licht worden, en dat kwam mooi overeen met onze eigen gemoedsrust. Van sluimeren naar bewustzijn. De lente had zijn eigen charme: door het steeds groener wordende Eerderbos, krentenbossen langs de kant van de weg. De bomen die elkaar op grote hoogte raakten, een hemelboog die ons naar Ommen en verderop bracht. De zomers vaak te heet, toen nog zonder airco. De herfst die steeds bruiner kleurde, het vallende blad, als een tapijt voor ons uitgestrekt.

Ik was dit verhaal begonnen om iets totaal anders te vertellen. Want begin mei was ik weer in Zwolle. Nu niet carpoolend maar met de bus. Drie keer in één week zelfs. Maar het kan niet meer. De ruimte in deze column is namelijk vol.

 Klaas Dragt