Delen

Vanaf dat ik een kleuter was, is het me met de paplepel ingegoten. Delen hoor! Speelgoed maar vooral lekkere dingen, zoals snoepjes of koekjes. Was er maar één koeken over, dan werd het keurig in vieren gedeeld. Dat leidde soms wel eens tot lastige dilemma’s. Want werd ik naar de buren gestuurd en kreeg ik een snoepje, wat dan te doen. Braaf als ik was nam ik het mee naar huis waar mijn moeder het bewaarde tot er vier waren, dan had iedereen een. De kleintjes konden immers nog niet voor een boodschap de buurt in. Het klonk wel logisch, maar ik vond het heeeel lastig. Daarom besloot ik na een aantal keren, dit anders aan te pakken. Ik vroeg gewoon om vier snoepjes, ook voor mijn broers en zusje. Het werkte, triomfantelijk ging ik met vier snoepjes naar huis.

Delen lijkt niet het woord van deze tijd. Sterker nog, met de huidige wereldleiders en ook met sommige politieke leiders in ons eigen land, lijkt delen vergezocht. Hun adagium is: eigen mensen eerst, eigen woningen eerst, maak vooral Amerika groot, ook als dat veel slachtoffers kost en over de situatie in Gaza zullen we het niet maar niet hebben. 2.1 miljoen mensen delen daar een stukje grond dan ongeveer twee keer zo groot is als Texel. 20% daarvan is maar bewoonbaar. Er valt niets meer te delen, wel veel uit te delen maar dat wordt belemmerd. Waar zijn we in beland, denk ik als ik de tv-beelden elke avond zie.

Terug naar eigen land zie ik dat delen wel weer in opkomst lijkt. Als tegenkracht naar de egoïstische politiek? Of vanuit argumenten van duurzaamheid? Ik weet het niet, maar ik zie kastjes met boeken die mensen mogen hebben. Ik zie dat er veel naar de kringloop gaat en/of naar organisaties voor hergebruik. Ook wordt er veel gedeeld vanuit vermogen begrijp ik. De baby-boomers naderen het tijdstip dat zij het tijdelijke met het eeuwige gaan verwisselen en voorafgaand wordt er ontzettend veel geschonken aan allerlei organisaties die het geld goed kunnen gebruiken. 

Ik deel nog steeds graag. Dat geldt niet alleen voor onze (soms) overvloedige oogst, de talrijke potjes jam, we hebben ook graag mensen aan tafel om samen te eten, te drinken. Verhalen te delen, vreugde maar soms ook zorgen te delen. Niet voor niets is er een spreekwoord, gedeelde smart is halve smart.  Het was niet zo’n slechte les van mijn ouders, denk ik. Delen schenkt voldoening. Waarom snappen die wereldleiders dat toch niet? 

Anneke Beukers