Taalverandering is onvermijdelijk

Nietsvermoedend zit ik op de bank. Naast mij hoor ik mijn moeder en mijn zusje praten. Ineens hoor ik in mijn linkeroor het woord ‘slay’. Het was niet mijn zusje, maar mijn moeder die het zei! Het klonk zo onnatuurlijk dat ik schrok. Het ironische gebruik van het woord ‘slay’ tussen mijn zusje en mij heeft dus invloed op de mensen om ons heen. Verstrooid dacht ik over dit moment na: is dit iets positiefs?

Het woord ‘slay’ met de huidige betekenis kwam op in de jaren zestig en zeventig, in de LHBTQ+-community in Amerika. Het woord is een compliment. Het betekent iets fantastisch doen, of er geweldig uitzien. Menig mens zal op dit moment raar opkijken als het in zijn of haar Nederlandse vocabulaire zit. Toch komen er steeds meer Engelse woorden voor in de Nederlandse taal. Dit gebeurt al jaren. Zo was het Nederlandse kinderwoord van 2024 ‘bruh’. Veel taalliefhebbers, taalnazi’s en ouderen vinden dit een slechte zaak. Zij zien in de komende jaren ons mooie kleine taaltje vergaan aan de grote Engelse wereldtaal.

De aarde draait, de zon komt op, en taal verandert. Taal heeft nooit stilgestaan. Als ik nu het woord ‘leuk’ gebruik, kijkt niemand daar raar van op. Vroeger kon een tik met een liniaal uitgedeeld worden als iemand het woord durfde uit te spreken. Het werd gezien als ordinair. De hele wereld verandert, en onze taal kan niet achterblijven. Taalverandering is noodzakelijk om mee te groeien met de wereld om ons heen. Er moeten nieuwe woorden komen, omdat onze taal daar om vraagt. Voor corona bestond het woord ‘anderhalvemetersamenleving’ niet, maar het ontstaan ervan was onvermijdelijk.

Misschien is het niet slecht dat mijn moeder weet hoe ze ‘slay’ correct in een zin gebruikt. Het is niet alleen positief, maar ook noodzakelijk, zodat taal de wereld bijbeent. Wie weet is over dertig jaar het woord ‘slay’ net zo gebruikelijk als het woord ‘leuk’. Taal past zich aan, of mensen het nou willen of niet.