Subtiele overgang

Een subtiele overgang in kleur; zo leefde het woord nuanceren in de 18e eeuw onder het volk in Frankrijk. 

Tegenwoordig is die betekenis veranderd maar je ziet nog wel tinten van de vroegere betekenis. Volgens Van Dale betekent het: het aanbrengen van fijne verschillen in betekenis, kleur, toon of oordeel, zodat iets niet zwart-wit wordt weergegeven. 

Een zachte, verfijnde overgang tegenover het harde, ruwe zwart-witbeeld. Terwijl dat zachte en verfijnde zoveel aantrekkelijker klinkt, is toch het tweede wat vaak de overhand heeft, vooral in de politiek. 

En ik snap het: zo’n alles-of-niets-uitspraak is lekker. Het is dat verrukkelijke, smeuïge  en vettige broodje Kebab dat je eet na het uitgaan terwijl je weet dat het niet goed is: dan heeft het broodje gezond simpelweg het nakijken. Want die Kebab is zo moeiteloos; ongenuanceerd zijn is ook heel makkelijk. 

De nue in het woord nuanceren verwijst oorspronkelijk naar het woord wolk. Ook dit deel van het woord heeft een zachte en soms onopmerkelijke overgang. 

Ik merk dat het me niet altijd lukt om die nuance toe te passen. Pas na verder inlezen kom ik, tot mijn verrassing, elke keer weer tot het cliché dat het toch niet allemaal zo zwart-wit was als ik dacht. 

Vaak wordt er gekeken naar de twee uitersten van een onderwerp, terwijl het grijsgebied dat daartussen zit vele malen groter is. 

En dat kan dan zo ongezond zijn. Maar als we alleen de twee uitersten kennen, begrijpen we alleen de de verschillen tussen de uitersten. Terwijl er voor de meeste personen ook heel veel raakvlakken zijn op bepaalde onderwerpen. 

Hopelijk zoeken we in de toekomst die zachte, verfijnde overgangen, om zo meer begrip voor elkaar te creëren.

Jade Holtvluwer