Nieuwjaarstoespraak door een ongekroonde koning

Onder de rubriek ‘Lezer aan het woord’ worden ingezonden brieven alleen geplaatst mits voorzien van naam, adres, woonplaats en eventueel telefoonnummer. De redactie is geenszins verantwoordelijk voor de inhoud, maar behoudt zich het recht voor teksten in te korten. Onderstaande verhaal is geschreven door Harold Botter, harold.botter68@gmail.com

Het sneeuwt buiten als ik deze woorden intyp. Ik schrijf dit onder andere omdat ik me betrokken voel bij wereld en mensheid. Ik wil niet overkomen als een betweter, maar probeer dingen in een bepaald perspectief te zetten en iets mee te geven voor het nieuwe jaar. Velen van ons zijn ondergesneeuwd in een tomeloze ambitie, in het streven naar macht en in het zo hoog mogelijk stijgen op de maatschappelijke ladder. Jarenlang heb ik me op dezelfde wijze laten misleiden. We willen winnen, we willen vooruit, we willen een zo goed mogelijk inkomen, een zo groot mogelijk netwerk. Maar ten koste van wat of ten koste van wie? Want de bomen lijken te groeien tot aan de hemel. De hoogste bomen vangen echter ook veel wind. Wie zich op een voetstuk zet of laat zetten, zal daar eens van af moeten komen. Is alles immers niet vergankelijk?

Succes is breekbaar en velen zijn tegenwoordig de dupe van de hoogmoedswaanzin die onze samenleving voortdrijft. We hoeven alleen maar te kijken naar de afvallers, de ‘probleemjongeren’, de onaangepasten, de daklozen, de zieken, de zwervers en de voedselbanken in ons eigen land. We kunnen kijken naar hoe mensen afwijken van de norm, hoe we met gevoelige en kwetsbare mensen omgaan en hoe we onze ouders wegstoppen in kille verzorgingstehuizen. We zien het ook in hemeltergende ellende die we ten behoeve onze welvaart en ongebreidelde technische ontwikkelingen in andere werelddelen scheppen. Wie vraagt zich nog wat er werkelijk belangrijk is in het leven?

We strijden om de kleinste dingen. Liggen met elkaar overhoop om vrijwel niets anders dan ons levensonderhoud die door onze zelfzucht en zelfhandhavingsdrang wordt ingegeven. Onze kleine eigenwilligheid drijft ons voort op de Grote Levenszee. We weven onze draden vanuit het verleden en gaan hierbij tegenwoordig over grenzen van toelaatbaarheid en universele ethische waarden.

Vrijwel iedereen wil een woordje meespreken, wil een vinger in de pap roeren en roert zijn mond. Het lijkt nooit genoeg te zijn. We strijden dikwijls om ons gelijk of om onze gram te halen om wat de ander heeft gedaan of heeft gezegd. Bijna altijd zoeken we een zondebok. Die heeft het gedaan. Het is zijn schuld want hij of zij past zich niet aan aan onze normen. Hij of zij heeft een verkeerde beslissing gemaakt en we halen ons recht kostte wat het kost, soms zonder aanziens des persoons. Want zo hoort het toch, zo hebben we dat immers geleerd op school. Zo is het altijd gegaan. We lijken allemaal volgers en projecteren dikwijls onze eigen ontevredenheid en ons ongenoegen, onze eigen innerlijke duisternis op een ander mens.

Zelfs in de tijd van de Grote Profeet, die de mensheid probeerde te laten inzien dat Zijn Koninkrijk niet van deze Aarde is, maar dat Het Licht zich in windsels in ons allemaal bevindt was het niet anders. Stervend aan het Kruis leerde hij ons dat we mogen vergeven omdat degenen die hem dood wensten gewoon niet beter weten. Wat je aan de ander doet, doe je aan jezelf. We schijnen er helemaal niets van geleerd te hebben en velen hebben zijn boodschap vertaald op een verstandelijke manier, zonder het diep in zichzelf te verinnerlijken en te verwezenlijken. Ik ben daarin ook nog onderweg.

We leren namelijk niet op school dat het belangrijk is om Verbinding met ons innerlijke Hartkennis te houden. We leren niet op school dat het Al leven in de diepste kern een Eenheid is en dat Al het Leven verbonden is met elkaar. Dat we als mensen samen onderweg zijn op deze aarde en daarin een gezamenlijke verantwoordelijkheid dragen in hoe we bijvoorbeeld omgaan met onze medemens, met dieren en met de ons omringende natuur. Voor dit alles is maar bitter weinig aandacht op scholen, misschien omdat ons schoolsysteem niet gericht is op werkelijk samenleven, maar op concurrentie met elkaar en presteren. Als je niets meer presteert hoor je er eigenlijk niet meer bij en word je door de samenleving afgeserveerd naar een zijspoor. We moeten ons vooral groot en sterk houden. We moeten immers allemaal winnen en het liefst zo snel mogelijk stijgen op de maatschappelijke ladder. Hierin blijft weinig ruimte voor over voor zwakte, gevoeligheid, teerhartigheid en kwetsbaarheid.

Wie bepaalt de normen? Zijn normen niet verschillend per persoon, per cultuur en per land? Leven we allemaal in een soort bubbel waarin niets nieuws mag doorsijpelen? Ja, ik mag meer op mezelf vertrouwen, meer trouw zijn aan mezelf, mag mezelf en anderen leren vergeven en doen wat echt goed voelt voor mij, meer mijn eigen stem durven volgen (zie uitzending De Verwondering aflevering 29 met Rosaliene Israël, NPO) maar ik voel me eerlijk gezegd ook een beetje murw geslagen.

Na mijn jarenlange inzet voor de promotie van het boek Tijd voor de Sleutel en voor integratie van spirituele waarden en bewustzijn, heb ik gemerkt dat bij mij de zin en het enthousiasme ontbreekt om mij voor een ander initiatief in te zetten. Ik mag en wil me echter niet meer verschuilen achter mijn onvolkomenheid, mijn onzekerheid en me niet laten weerhouden door wat mensen van me mogen denken. Daarom verhef ik mijn aardse stem en ga ik voor de zoveelste maal staan als een ongekroonde koning en spreek me uit. Ik volgde een innerlijke impuls om dit te schrijven. Zo vroeg in het nieuwe jaar, als in een fris ontluikend begin voor de samenleving en mensheid.

Het boek Tijd voor de Sleutel kan als een kompas dienen voor de huidige mensheid. Het bevat levenswijsheden waarin we ons kunnen herkennen, waardoor we tot begrip kunnen komen over elkaar en waarmee we elkaar kunnen ondersteunen en inspireren. Het gaat over Innerlijk Hartweten (Zelfkennis) dat in ieder mens aangeboord kan en mag worden, waarmee een nieuw perspectief geschapen wordt dat over dit aardse leven heen reikt. Dit boek kan van wezenlijke betekenis zijn in de huidige tijd, waar grenzen van moraal en solidariteit met handen en voeten worden getreden. Ik reik met mijn kleine aardse stem uit naar jou om het bestaan van dit boek wereldkundig te maken, zodat we met zijn allen dit Nieuwe Jaar werkelijk iets nieuws mogen creëren. Ik koester de vurige wens dat jij dit boek ter hand neemt, leest en dat het jouw levensblik mag verruimen, en levenskoers mag veranderen.

Zie voor meer informatie: https://www.boekscout.nl/ of: https://www.bol.com/nl/ of https://npo.nl/start/afspelen/de-verwondering_95