‘Honderd joar, ’t is toch veuls te gek’

Een eeuw geleden, op 18 oktober 1925 werd Gerrie Niezink - Kampherbeek geboren in Brucht als dochter van ‘Jans van de bakker’.

Haar moeder was ziekelijk, vroeg meehelpen was dus logisch en op jonge leeftijd al werkte ze in de huishouding bij een dokter die zowaar verhuisde naar Haren. Gerrie ging mee, destijds een wereldreis.

Dat alles was in oorlogstijd. Vanaf haar vijftiende jaar kreeg ze te maken met verduisterde ramen en veel onvrijheden. Dat wil je niet op die leeftijd.

Op hoogtijdagen zoals Tweede Paas- en Pinksterdag organiseerden veel kerken uitstapjes op de fiets, zo ook de Höftekerk. En daar was Gerrit Jan Niezink.

Ze trouwden in 1950 en samen kregen ze drie kinderen: Diny, Hans en Geke. Ook toen al was er woningnood en begon alles met een kamertje aan de Hoogenweg. Daarna volgde een wel erg oud en klein huisje in Brucht, waarna een twee-onder-een-kap woning in Bergentheim te midden van buren die nog echt om elkaar gaven. Het woord ‘noaberschap’ bestond nog niet maar ze deden het wel.

Het was de tijd dat er een houten garage naast de woning werd gebouwd met hulp van een buurman, werkelijk een schitterend bouwsel. Helaas werd het al snel minder mooi.

De sleutel zat in het Dafje en jongste dochter zag haar kans schoon. Aan de ene kant de garage in en aan de andere kant er weer uit. Zelfs voor de krentebloesems was dat te veel, ze vielen treurig terneder.

Gerrie is in haar honderdste lichamelijk nog ‘best te passe’, mentaal wordt het wat lastiger. Toch weet ze het kenteken van hun eerste auto, toch zo’n zestig jaar geleden, nog als geen ander.

Gerrie bleef thuis en zorgde voor de kinderen terwijl Gerrit Jan vanwege nachtploegen overdag veel sliep. Hoe vaak ze gezegd heeft: “Stille toch, oe va lig in bedde” is niet bekend.

Ze hadden een mooi leven en verhuisden, toen het pensioen naderde, naar Hardenberg. Veel hebben ze gefietst, heel veel zelfs. Toen al de fietsendrager op de Suzuki Alto en jawel, ze kwamen altijd weer gezond terug.

Helaas overleed Gerrit Jan in 2009, haar zussen en broer volgden. Verdrietig want samen ‘verhalen over vroeger’ kan niet meer.

Maar klagen doet ze nooit en ze is heel tevreden in “Oostloorn”, waar ze altijd te vinden is in de huiskamer met andere bewoners en haar trouwe blad “Landleven”.

Overigens is een ritje in de auto, een bezoekje aan de kinderen – liefst met veel kleine kindertjes – nog steeds heel welkom, als het kan met een kroketje.

Vaak zegt ze: “honderd joar, ’t is toch veuls te gek” en “wat heb ik toch al olde kinder”. Dat laatste klopt.