Wees een flamingo!

Al jaren hangt er in mijn slaapkamer, tussen geboortekaartjes, zonnebrillen en foto’s, een felroze poster. In blokletters staat erop: Wees een flamingo tussen de duiven. Maar dan in het Engels, want dat ziet er nou eenmaal beter uit. Toen ik deze poster ophing, zat ik nog op de middelbare school.
Ik vond mezelf altijd een beetje een vreemde eend in de bijt, vooral omdat ik niet mijn mond kon houden. Ik was – en ben – een flapuit. Mijn brein gaat van de hak op de tak en vindt niet altijd het juiste moment om iets te zeggen.

Die poster hielp me te accepteren dat ik nou eenmaal een luid persoon ben, vooral op momenten dat het me niet lukte om stil te blijven. Inmiddels ben ik soms nog steeds wat lomp en direct, maar ik ben beter geworden in sorry zeggen wanneer het weer eens is gebeurd.

Soms ben je nou eenmaal een flamingo tussen de duiven, en dat heeft gevolgen. Niet dat het beter is om een duif of een flamingo te zijn – het zijn slechts verschillende soorten vogels in deze vergelijking. Elke duif is ook weer anders. Je hebt mooie duiven, en je hebt van die stadse met klomppootjes. Van die duiven waar je je oordeel al over klaar hebt liggen.

Soms ben ik met wat introvertere mensen, en dan moet ik er nog steeds op letten dat ik ze niet overweldig. Anderen houden óók rekening met mij. Ze weten dat ik nou eenmaal een flapuit ben. Ze vragen wat ik nou eigenlijk bedoel met een opmerking.

Daarnaast zijn er genoeg mensen die met alle macht proberen mijn hak-op-de-tak-gedachten te volgen. Iedereen is anders, en wij kunnen daar als mensen prima mee omgaan. Sommige mensen zijn zelfs pelikanen.

Het begint bij jezelf accepteren zoals je bent, en het eindigt bij het accepteren van anderen. Ook zij mogen er zijn. Laat mensen een duif zijn, en wees zelf een flamingo. Of andersom, als dat beter bij je past. En als het echt moet, wees dan een pelikaan.