Het laatste stukje

Ik hoop dat u niet schrikt van deze titel, het is niet míjn laatste stukje. Ik vind het juist een eer om regelmatig een stukje te schrijven. Mijn moeder knipte ze elke keer uit en stopte ze in ‘De Torendoos’. Elke keer maak ik een selectie van wat er omgaat in mijn hoofd en daaruit kies ik wat ik wil verwoorden. Deze keer hoefde ik niet na te denken: mijn hoofd zit vol met dat laatste stukje. 

Het laatste stukje van het leven van mijn moeder. Het stuk waarin ik meegenomen werd terwijl ik haar nog niet kon missen. Drie weken geleden hoorden wij dat ze niets meer voor haar konden doen. Ze reageerde zoals ze altijd deed. Zij pakte de regie en wilde maar één ding: thuis sterven. 

Het regelwerk begon, want thuis was er tot dan toe geen hulp op het gebied van zorg. Ineens waren mijn zusjes en ik mantelzorgers. Dat heb ik zwaar onderschat, want ik dacht dat ik dat wel even kon. In bed leggen, uit bed halen, medicijnen geven: hoe moeilijk kon het zijn? Juist als dochter bleek dat moeilijker dan gedacht. Elke dag leverde ze meer in en had ze meer pijn. Ik zag mijn moeder veranderen in een hoopje ellende en het verdriet hierover kwam erbij naast alle handelingen die ik verrichtte. Gelukkig werden we ondersteund door de mensen van de Buurtzorg en de huisarts die ons begeleidden. Zij dachten mee, niets was hen teveel en ik mocht ze altijd bellen bij vragen. Ook al wisten we dat mijn moeder niet lang meer te leven had, toch overleed ze sneller dan verwacht. Ineens kwam er van alles op ons af. 

Er kwamen ’s nachts twee lieve vrouwen die mijn moeder het laatst hebben verzorgd. Zij deden dit op een fantastische, liefdevolle manier. Het praktische regelwerk werd ons uit handen genomen door de begrafenisondernemer. We werden ontzorgd, zoals dat zo mooi heet. Hij begreep de discussies en humor tussen mij en mijn zusjes bij het maken van beslissingen. 

Iedereen zal ooit met dat laatste stukje te maken krijgen. Dan is het goed om te weten hoe fijn het is dat deze mensen naast en om je heen staan. 

U leest dit na de uitvaart. Dit laatste stuk is dan echt afgesloten en een nieuw tijdperk zonder mijn ouders en met gemis is dan begonnen. Voor het eerst zal ik dan zelf mijn stukje uit de Toren knippen en in ‘De Torendoos’ doen. 

Karin van Dijk