Goede herinneringen

Er zijn mensen die altijd een lach op je gezicht toveren door alleen maar onverwacht langs te komen. René Karst was zo iemand: Geliefd als artiest, maar vooral toch ook als mens, vader, opa en vriend van zovelen, ook van mij. Zijn warmte was niet theatraal maar oprecht; hij luisterde altijd oprecht en was altijd betrokken. Vorige week werd hij, gewoon op een morgen, niet meer wakker, en toen ik het las schrok ik intens. Want als er iemand vol in het leven stond dan was dat René wel! Hij zat altijd vol met ideeën, ideeën die hij graag deelde. Want hoewel hij natuurlijk altijd langskwam voor gitaren, hadden we het altijd alleen maar over het leven, leuke dingen die we meemaakten en natuurlijk de leuke ideeën die voortdurend in hem opborrelden.

Het voelt schrijnend dat de avond dat zijn tour zou beginnen, op 26 november in Theater De Tamboer in Hoogeveen, niet de altijd lachende René Karst maar zijn kist het podium sierde, en de zaal niet vol zat met fans, maar met een nog steeds verbouwereerde familie, vrienden en kennissen. Een zaal die nog steeds niet konden bevatten dat René er niet meer was. Maar ook een zaal vol met herinneringen aan René. Er werden verhalen verteld, er werd gelachen en er werd gehuild. Zijn onafgemaakte plannen lagen tussen de rouwkaarten en de liefste anekdotes, stille getuigen van een sterke ontembare positieve energie die gewoon doorging.

Afscheid nemen van René betekent veel meer dan alleen het verliezen van een stem op feesten en bruiloften. Het is het missen van die vriend die altijd aandacht voor je had, van de opa die een tekening bejubelde alsof het kunst was, van de muzikant die van elke gekke opmerking een liedje kon maken. Je sterft twee keer hoorde ik iemand zeggen, de eerste keer wanneer je hart niet meer klopt, en de tweede keer wanneer je vergeten bent. Dat zal niet snel gebeuren bij René, want zijn ontembare creativiteit en unieke liedjes zingen nog lang na, in elke zaal, bij elk feest. Zijn creativiteit was onuitputtelijk, zijn lach aanstekelijk, en we zullen hem missen, maar zijn muziek blijft ons troosten.

Column even sToren wordt verzorgd door Henk Leemhuis, Karin van Dijk, Bert Nonkes, Wim van der Wel en Rudi Bults.