Kleintje

Mijn zoon kijkt me met grote ogen aan: “Dat jij dat serieus niet gemerkt hebt!” Hij heeft gelijk. Ik heb het niet door gehad. Ik heb nu eenmaal geen verstand van auto’s. Hij wel, want hij is monteur.

Al meer dan tien jaar rijd ik in mijn parelmoerige Fiat 500. Ik noem het parelmoerig, mijn man noemt het vies. Dat valt best mee hoor: na een buitje is hij altijd weer fris en fruitig. Hij mankeerde maar een paar keer iets en dat was mijn eigen schuld. Zo reed ik een keer mijn beide banden tegelijk lek. Ik moest opzij voor een vrachtwagen en toen ik de weg weer op reed, zat daar een heel scherpe rand aan. De ANWB-meneer keek er zorgelijk naar en kon me niet helpen. Mijn auto werd opgehaald en er werd een leenauto neergezet. Speciaal voor mij ook een Fiat, want die auto’s ken ik. Deze was iets aparts of zo zei degene die hem bracht. Ik merkte er niets aparts aan: hij reed prima. Eenmaal thuisgekomen trof ik een stuiterende zoon aan. Dat ik zomaar een Abarth meegekregen had! Een dure, sportieve uitvoering met veel vermogen. Ik wilde gewoon mijn eigen auto met nieuwe banden terug. Ik stel namelijk geen hoge eisen. Toen ik deze kocht had ik er ook maar twee: een achterruitwisser en goede radio. Dat heeft hij. Voor mijn werk als trainingsacteur cross ik tegenwoordig heel Nederland door. Af en toe neem ik de auto van mijn man mee. Dat is een automaat en is dus handig in de file. Die auto heeft 265 fantastische snufjes en extra’s, maar dat zegt mij niets. Het parkeren met deze auto is vreselijk. Ik moest een keer bij een hotel in Apeldoorn zijn en probeerde hem in het laatste vrije plekje te prutsen. De parkeerpiepjes maakten enorme herrie en van de camera snapte ik niets. Moest ik de groene lijn op het schermpje volgen, of de gele? Het zweet gutste van mijn gezicht en ik zag een aantal mannen in pak meewarig naar mij kijken. Dat was de druppel: dit nooit meer. Mijn eigen kleintje heeft zo zijn voordelen! Maar volgens mijn zoon rijd ik af en toe op één cilinder. Hij had mijn auto mee. Tja. dit had ik dus niet door. Het is nu de vraag of het nog veilig genoeg is om er nog mee te rijden. Dat zoeken ze nu bij de garage uit. Misschien moet ik toch een andere. Ik ben al een beetje aan het idee gewend. Gelukkig ben ik niet veeleisend. Ik wil graag een kleine automaat met achterruitwisser, radio en er moeten nu ook twee honden in kunnen. Technische snufjes hoef ik niet. Er moet tenslotte iemand op de kleintjes passen.