Wachtlijsten

Zes maanden geleden kreeg ik last van een dichtslaand rechteroor, een kwaal die bleef komen en ook weer gaan, soms had ik er een dag last van, soms best ernstig, weken lang. Na enkele bezoekjes aan de huisarts om mijn oren te laten uitspuiten, die in alle gevallen schoon bleken te zijn, heb ik eind Juli aangedrongen op een verwijzing. Gezien ik geen prioriteit was, liet dit ruim twee maanden op zich wachten, maar vandaag was dan eindelijk de grote dag: ik mocht naar de kno-arts. Ik verwachtte geen wonderen, hooguit een zachte blik, een deskundig woord en een voorschrift dat het wachten waard is. De arts kijkt, knikt, zegt iets onbegrijpelijks, en… schrijft me een neusspray voor. Een neusspray! Een klein flesje dat mijn huisarts me maanden eerder ook had kunnen geven, als ik had geweten dat het bestond.

Je zou denken dat de medische wereld efficiënt antwoord geeft, maar vaak levert ze slechts vertraging en een gevoel van machteloosheid op. Waarom moest ik maanden wachten om een middel te krijgen dat de huisarts in een paar minuten had kunnen voorschrijven? Is het omdat we niet goed geïnformeerd zijn? Omdat de triage faalt? Omdat het zorgsysteem is ingericht op schalen en cijfers, niet op simpele oplossingen die directe verlichting brengen?

Dit gaat niet alleen over mijn gezondheidsprobleempjes. Het gaat over hoe makkelijk kleine, simpele ingrepen onnodig worden opgeblazen tot lange trajecten. Over een eerstelijns zorgtraject dat het soms laat afweten. Over patiënten die de mogelijkheden niet kennen en over wachtlijsten die - zeker na de COVID pandemie - de menselijke maat verloren hebben. Natuurlijk zijn er complexe gevallen en dringende prioriteiten — die moeten voorrang krijgen — maar tussen die zwarte en witte zones zit een grijze werkelijkheid van mensen die wachten op iets kleins dat hun leven direct verbetert.

Misschien is het tijd voor vereenvoudiging: betere voorlichting bij de huisarts, een kortere triage, of zelfs een checklist van kleine remedies die direct voorgeschreven mogen worden? Maar tot die tijd raad ik toch vooral aan te blijven ademen.