Nieuwe scootmobiel geeft Sytske uit Ommen meer vrijheid

Onlangs bracht ik een bezoek aan Sytske Nijland en haar man. Sytske is in 1953 geboren in Hengelo en haar man is een Zwollenaar. Samen woonden ze drieëntwintig jaar in de Koestraat in de binnenstad van Zwolle. Ze hadden een stacaravan in Oudleusen waar ze vaak in de weekenden naartoe gingen. Ze genoten van het buitenleven. Elke keer moest je toch op en neer en ze besloten het huis aan de Koestraat te verkopen en kochten een prachtige woonboerderij, natuurlijk gelegen, in Herfte bij Zwolle.

De prachtige woonboerderij gaf gelegenheid tot het houden van hobbyvee. Ze hadden onder andere kippen, een varken, schapen en lammetjes. Naast de liefde voor de natuur en de dieren kon Sytske haar creativiteit kwijt in haar eigen atelier op de boerderij. Daar gaf ze – evenals in de binnenstad – tekenles. Het was veel werk in en rond de boerderij en dat kon ze prima onderhouden. Sytske en haar man hadden het er wel eens samen over: ‘Laten we niet wachten tot het niet meer gaat. Laten we de boerderij verkopen en kleiner gaan wonen

Ze verkochten de woonboerderij, waar ze negentien jaar woonden, en gingen op zoek naar een andere woning. Toen ze naar huizen gingen kijken in Dalfsen en omgeving tipte een vriendin van Sytske hen op natuurlijk Ommen. Ze gingen in de tijd dat de stacaravan in Oudleusen stond altijd al graag winkelen in Ommen en omdat Ommen erg bekend staat op haar natuurlijke omgeving gaf dit de doorslag. Ommen moest het worden. Ze zocht op Google en toen ze een woning zag was ze overtuigd. Daar wil ik wonen en Henk was het daar helemaal mee eens. Tuinieren en tekenen dat ging toen nog allemaal best.

Ze verkochten de woonboerderij in Herfte en de nieuwe bewoners kregen de dieren er bij onder voorwaarde dat ze goed voor de dieren zouden zorgen. En dat hebben ze ook gedaan. Het varken dat Systke en haar zoon hadden is maar liefst 19 jaar oud geworden. Uiteindelijk kochten ze de woning dichtbij Landgoed ’t Laer. ‘We waren heel gelukkig dat we hier naartoe konden hoor, maar in Herfte was ik gezond en gelukkig’, vertelt ze. Het huis waar we wonen is mooi centraal gelegen, ligt dichtbij het station en het centrum van Ommen en je bent zo in het bos. We wonen op een prachtige plek. Daar kreeg haar leven met haar men en kinderen die nu ‘uitgevlogen zijn’ een vervolg.

Afhankelijk worden van hulp dat is het ergste

Ze wonen met plezier in het nieuwe huis. Tuinieren en tekenles geven, dat ging allemaal nog prima. Totdat Sytske in het begin van de de corona een dubbele longontsteking en twee keer corona kreeg. Ze had daarvoor al wel beginnend longemfyceem een vorm van COPD waarbij de longblaasjes langzaam verloren gaan. Vervolgens kreeg ze in 2025 een longaanval. Door de dubbele longontsteking, twee keer corona en de longaanval in april 2025 ging haar gezondheid flink achteruit.

‘Ik kreeg in april dit jaar een longaanval en kwam in het ziekenhuis terecht en vervolgens voor revalidatie in Clara Feyoena Heem in Hardenberg. In het ziekenhuis en later in Clara Feyoena Heem waar ik revalideerde heb ik geleerd om hulp te accepteren. Als je jezelf niet kan douchen dan word je gedoucht en als jij jezelf niet kan aankleden dan word je aangekleed. Ze helpen je erbij. Hulp accepteren was het ergste.

Ik was er best snel overheen. Om me heen heb ik veel gezien en ik ben niet de enige die hulpbehoevend is. Je hoeft je niet te schamen en de hulpverlening is zo professioneel. Maar in het begin was het moeilijk. Ik moest er erg aan wennen. Na een paar maanden revalideren kwam Sytske weer thuis. Met haar tekenwerk deed ze mee aan het Ommer Kunstweekend waar men haar werk kon bewonderen bij het Bezoekerscentrum Ommen. Een deel van haar werk is daar nog steeds te zien en te koop.

Afgelopen oktober vijftig jaar getrouwd

In oktober 2025 waren Sytske en haar man Henk vijftig jaar getrouwd. ‘We hebben een mooi feest gehad bij de Erve Vechtdal Koesafari en de burgemeester heeft ons thuis een bezoek gebracht. Het was een prachtige bijzondere dag waar we met heel veel plezier aan terugdenken. Henk toont ons een foto waar ze met plezier naar kijken met daarop Sytske en de burgemeester.

Hulpmiddelen dankzij de Wmo

Door de COPD van Sytske en het huidige stadium van de ziekte is ze helemaal afhankelijk geworden van zuurstof en hulpmiddelen. Haar longen hebben in totaal nog zesentwintig procent longcapaciteit.

Er staat een blauwe zuurstofconcentrator in de huiskamer met daaraan een lange slang zodat ze zowel lopend als zittend in de trippelstoel de hele huiskamer, keuken en voordeur kan bereiken. Het apparaat zorgt er voor dat het de zuurstof uit de omgeving geconcentreerd wordt en doorgegeven wordt aan Sytske.

Ze heeft naast een trippelstoel ook een rolstoel, een rollator en nu ook sinds een paar weken een nieuwe scootmobiel. De scootmobiel heeft ze te danken aan de Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning) In de gemeente Ommen lopen de Wmo aanvragen via het team Samen Doen. Het proces begint door melding te maken van je hulpvraag. ‘Ik ben de Wmo erg dankbaar want dankzij de hulmiddelen heb ik een stuk vrijheid terug. Er is tegenwoordig zoveel mogelijk.

Daar komt nog bij dat haar man Henk toen hij 71 jaar was zijn rijbewijs nog heeft gehaald. Inmiddels is Henk 74 jaar en ze gaan er nog steeds samen op uit. Ze houden van muziek en gaan dan ook regelmatig naar concerten. Ze nemen dan de zuurstoffles mee. Die fles maakt geen geluid dus dat gaat heel goed. Ook heeft ze nog een soortgelijk apparaat dat in de kamer staat maar dan in het klein en die kan ook mee als ze weggaat met de rolstoel of met de scootmobiel. Het apparaat zit in een draagtas.

Dankbaar voor de hulpmiddelen

Nadat ik Sytske vraag of ze met mij een stukje rond wil gaan zegt: ‘Jazeker wil ik dat, het is stralend weer, de zon schijnt’. Haar man Henk gaat mee om de scootmobiel klaar te zetten. Ze vertelt dat ze nu ook samen met haar man op pad kan gaan. Henk op de fiets en zij met haar scootmobiel. Sytske is zover en samen zien we het zonnetje tegemoet.

Sytske en Henk kijken samen wat ze nog allemaal kunnen. Sytske zegt… het heeft geen zin om te kijken naar wat je niet meer kunt het wordt er tocht niet beter van.

Na een heerlijk rondje in het zonnetje zijn we weer aangekomen bij het huis van Sytske en Henk. Daar wacht een kopje koffie en praten we nog wat met elkaar. De kerstboom staat prachtig in de kamer en met een lekker stuk speculaas bij de koffie kijken we uit naar de feestdagen.

*De Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning) is een wet die ervoor zorgt dat mensen met een beperking of hulpvraag zo lang mogelijk zelfstandig thuis kunnen blijven wonen en kunnen blijven meedoen in de maatschappij. De uitvoering ligt bij de gemeente.

Meer info over zorg, inkomen en ondersteuning.

Geschreven door: Marjolijn van Rhee