Trix Rens - van Dijk zit nog vol ideeën

- Door Bart Nijstad - Aan de Essenlaan pal naast Veldzicht kijkt Trix Rens - van Dijk samen met haar man, mooi uit naar het groene landschap. “We hebben hier een daalders plekkie.” In november wordt ze 73 jaar maar achter de geraniums zitten is er voor haar niet bij.”Zo lang ik er nog plezier in heb en het nog kan, ga ik door met mooie dingen maken.” In het kleine kamertje puilt het uit van schilderijen en knutselwerken, allemaal gemaakt door Trix.

Tot haar zestiende woonde ze in Frankrijk. Haar ouders waren Nederlanders, dus er is weinig Frans in Trix over gebleven. “Une petit peu,” is haar antwoord. Ze was vanaf het begin al creatief. Boetseren vond ze altijd het mooiste. In Zwolle waar ze eerst kwam te wonen, kon ze haar vak uitoefenen. Omdat er ook een pottenbakkersoven was, en iemand die het wilde bedienen konden ze de werkstukken bakken. 

Na de verhuizing naar Balkbrug lag het even stil, maar toch pikte Trix de draad weer op. Na diverse cursussen kon ze van haar hobby haar werk maken en in Balkbrug had ze de beschikking over een eigen oven. Ze vond het leuk. Acht jaar geleden kwam er abrupt een einde aan de pottenbakersoven en ook aan het boetseren. “Door een gasexplosie vloog letterlijk de hele schuur de lucht in. Er was iemand van de Zonnebloem bij me en die stond in brand. Ik heb daar heel lang me schuldig over gevoeld en het heeft me lang achtervolgd.”

Van boetseren kwam niks meer en Trix stortte zich op andere manieren van kunst maken, zoals Papier-maché. Dat is een knutseltechniek waarbij papier (zoals krantenpapier) en een lijm (zoals behanglijm of een zelfgemaakte bloem- en waterlijm) worden gecombineerd om stevige, sculpturale vormen te creëren. Je kunt het gebruiken om decoraties, maskers, piñata’s, en modellen te maken.
Zo staat er een prachtig beeld in haar kleine kamertje gemaakt hiervan. Verder maakt ze van allerlei materiaal, zoals ijzerdraadjes mooie boompjes.
Bij de Rollepaal liggen nu kleine schilderijtjes van haar. “Ze vroegen me of ik wat wou doen voor Alzheimer. Ik geef geen geld, maar mensen kunnen schilderijtjes kopen en al het geld gaat dan naar het goede doel. Zo kan ik toch wat betekenen, want ik kan niet alles maar weggeven.”

Ze heeft nog ideeën zat. Omdat haar de geschiedenis van de Ommerschans enorm interesseert put ze daar energie uit om dat te tonen. “Heel veel mensen weten niet eens wat zich daar allemaal afgespeeld heeft.” In de Reestkamer heeft ze daar binnenkort en expositie. Ook maakte ze van heel veel toetsen van typmachines een prachtig paard. “Daar heeft heel veel tijd ingezeten, want alle letters moesten er wel af.” Ze maakt overal wel wat van.

Balkbrug