Iedereen wil gezien worden….

Mijn opa van moederkant kwam uit een gezin van ca. 13 kinderen. Zijn vader was gereformeerd predikant en heeft met zijn vrouw het gebod “gaat heen en vermenigvuldigt u” sterk gehoorzaamd.

De jongens uit het gezin hadden allemaal best veel talent (de meisjes ook). Eentje had dat wat minder. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar het kan het wél worden. 

Als in het gezin veel waardering is voor intelligentie en jij hebt dat net wat minder, dan voel je je zomaar minder. 

Mijn opa werd burgemeester van ARP-huize. Zeer Oranjegezind. Toen in WO2 door verzetsstrijders een aanslag tegen de Duitsers werd gepleegd, werd hij samen met andere burgemeesters gevangengezet in Duitsland. 

Zijn één jaar oudere broer was in diezelfde tijd NSB-burgemeester geworden in de plaats waar zijn vader – mijn overgrootvader dus – jaren predikant was geweest. 

Toen mijn opa in Duitsland gevangen zat, ging zijn broer naar mijn oma en bood aan zijn Duitse netwerk aan te spreken om opa vrij te krijgen. Ik denk dat hij het goed bedoelde. Kon hij die zich zo vaak de mindere voelde nu wat betekenen voor zijn broertje. Mijn oma weigerde, uit principiële overwegingen. Dat vind ik dan weer heel dapper van haar. Mijn opa kwam overigens veilig terug na een vreselijke tijd.

Na de oorlog zat mijn oudoom een tijd gevangen na een proces. Je minder voelen, vernederd is daar de vergrotende trap van, is een rotgevoel. En soms de basis voor heel foute keuzes met soms fatale gevolgen. Dat valt niet goed te praten. Maar vernederd worden is dat ook niet. 

Les voor mij uit mijn eigen familie: hou van mensen om wie ze zijn en respecteer hun gaven én beperkingen. Misschien helpt het grote ellende te voorkomen.