Columns schrijven

Sinds jaar en dag schrijf ik regelmatig een column voor de Toren en daarvoor in de helaas ter ziele gegane Dedemsvaartse Courant. Het is moeilijk om in 300 woorden een verhaal te vertellen, een clou te bedenken en prikkelend te schrijven. Het moet niet kwetsend zijn - denk ik -, maar het moet de mensen wel een beetje aan het denken zetten. Columns in de Toren behoeven niet persé te gaan over de grote kwesties in de wereld, zoals het klimaat, de oorlogen en conflicten, zelfs niet de over de regeringsvorming in Nederland. Het mag wel een beetje schuren, zeer doen, wrijven, daar knapt een mens van op. Ernstige ziekten, langdurige kwalen en modieuze aandoeningen, het behoeft allemaal niet besproken te worden. Ook als pensionado moet je enigszins op de toekomst voor bereiden. Om wat columns schrijven beter beslagen ten ijs te komen heb ik les gehad. De leden van het managementteam van ons kantoor hebben mij een dag naar Eva Hoeke gestuurd. Zij schrijft vrijwel dagelijks columns en zeker wekelijks voor de Volkskrant. Eva beschrijft in haar columns haar leven, haar woning, haar dorp en over haar dagelijkse beslommeringen met het lief en leed. Ze woonde in Wormer samen met haar man Marcel van Roosmalen. Marcel schrijft ook columns, vaak over systeemplafonds. De grote vraag wordt dan: heeft het plafond of het systeem boven je invloed op je handelen daar onder. Ik heb een dag met vier anderen bij Eva aan de intensief gebruikte keukentafel gezeten in het oude rommelige huis. Eva is een dochter van Rob Hoeke. Dat was destijds de belangrijkste boogiewoogie gitarist. Ik heb nog een lp van hem: Racing the boogie. 

Bert Linde