Verdraagzaamheid

Afgelopen week las ik in de regio katern van ons lokale dagblad dat aanwonenden van een schoolplein last hadden van lawaai. Dat lawaai wordt dan veroorzaakt door spelende kinderen. Ik kan me daar helemaal niets bij voorstellen. Natuurlijk vind ik jengelende kinderen soms ook wel irritant en die van ons konden er ook wat van. Maar dat laatste viel in het niet bij het spel wat ze samen speelden en het enthousiasme waarmee ze vertelden wat voor geweldige dingen ze konden en durfden. Toen wij onze praktijk in Bergentheim bouwden kreeg ik ook van mensen te horen of ik geen last zou krijgen van het geluid van het speelplein van de basisschool achter ons. Natuurlijk niet, kinderen hadden toen maar één keer pauze in de ochtend en tegenwoordig met het continu rooster misschien maximaal drie keer. Dat is 15 keer per week een kwartier. Ze gaan 40 weken naar school per jaar dus is er speel geluid maximaal 1,7% van de uren per jaar.

In het artikel waar ik het over heb stond ook dat de school niet zou passen in een villawijk en bosrijke omgeving. Nu kan dit ook zo door de journalist zijn opgetekend maar ik zou me kapot schamen als ik in deze wijk zou wonen en dit geschreven werd. 

Het lijkt wel of we steeds minder verdraagzaam naar elkaar worden. Bovenstaande is daar een goed voorbeeld van. Ook in mijn dagelijks leven ervaar ik het steeds vaker. Dat zou in mijn opvatting wel eens te maken kunnen hebben met de individualisering. Afgelopen vrijdag heb ik met een aantal fietsers een tocht gemaakt in deze regio. In kleine groepen van maximaal 12 mensen. Onderweg kwamen we uiteraard ook andere fietsers tegen. Een mevrouw die ondanks het feit dat we achter elkaar fietsten op een smal fietspad hoofdschuddend en boos kijkend ons tegemoet kwam of een man die op een kruispunt zijn fiets zo neerzette dat we er allemaal met een boog omheen moesten. Ik heb bij zulke mensen maar één reactie, vriendelijk lachen en ze een goede middag wensen. Elkaar verdragen en samen leven maakt een veel mooiere samenleving.