Eenzaamheid en pensioen

Persoonlijk: Sinds kort ben ik met pensioen. Ik woon sinds mijn 18e al zelfstandig en alleen.

Ik ervaar geen gevoel van eenzaamheid. Hooguit ken ik soms een dag : Hee, ik heb vandaag nog niemand gesproken. Ik heb echter meestal geen behoefte aan iemand om tegen aan te praten als het met mijn gezondheid weer eens niet zo lekker gaat. Eén persoon kan dan genoeg zijn. Dat vind ik binnen mijn netwerk. 

Het is wel belangrijk om in je leven een netwerk op te bouwen waar je op terug kunt vallen. Daarbij vind ik het gelukkig kunnen zijn met jezelf van groot belang. Ook fijn als je vele interesses hebt en hobby’s en een beetje positief in het leven staat.

Gedurende mijn lange loopbaan heb ik het vaak anders gezien.

Ook al heb je veel mensen om je heen, je kunt je dan toch eenzaam voelen. 

In het kort:

De vrouw die haar partner heeft verloren en geen zin meer heeft in haar leven: Ik houd alleen nog van een spelletje. Intussen veel op straat wandelt en vele mensen aanspreekt of ze die nou kent of niet. In gesprek komt ze in eerste instantie nogal negatief over en is vermoeiend om mee te praten. Ken je haar beter, dan blijkt ze een flinke dosis humor te bezitten.

De vrouw wiens gezondheid dusdanig slecht was, dat het tegen zit nog iets te ondernemen. Had ook geen zin in activiteiten waarbinnen veel over anderen werd gesproken.

Van behoorlijk ongelukkig is ze geworden wie ze nu is: Na het verkrijgen van een scootmobiel (voelde zich hier te goed voor) kan ze er nu op uit en heeft een paar activiteiten gevonden die haar brengen wat ze nodig heeft. Zelfs in Corona tijd is dit gelukt.

Voor informatie en vragen:
Kijk op de site van Een tegen Eenzaamheid: Home - Een tegen eenzaamheid
Of bel de Stuw 0523-267478