Kijken

Buiten is het ploeteren. Binnen schitteren de sporters op de Olympische Spelen. Ik heb mijn breiwerk weer opgepakt en tik de steken weg voor de TV. Rustgevend curling blijkt echt (in)spannend en teleurstelling, verrassing en grootse vreugde in sporten die je anders nooit ziet, trekken aan mij voorbij. Het boerenwerk wacht wel; het is er ook geen weer voor. Tussen de sport door verschijnen er vlagen nieuws en veel reclame. Het nieuws is deprimerend als het weer en de reclame ook. We moeten onszelf rijker maken door ons geld voor ons te laten werken of door een gokje te wagen en kunnen koken beter uitbesteden. Aangevuld met pilletjes uit potjes. En dat eindeloos in de herhaling. Omdat dat dat het beste voor ons zou zijn. Een foute steek ophalend -breien en elders naar kijken heeft zo z’n nadelen- bedenk ik me hoe treurig deze beelden alles bij elkaar zijn. Als mensen raken we steeds verder van grond en goed los. Den Haag komt ook af en toe in beeld. Een nieuwe coalitie met veel plannen en ik vraag me af wat er gaat gebeuren met alles rondom stikstof? De impact van die crisis op ons erf en dat van mijn boerencollega’s is groot, al lijkt het of alles nog gewoon zijn gangetje gaat. En hoe kun je in deze tijd nog een pretvluchten vliegveldje willen openen? Met zoveel overlast voor velen ook hier in de regio? Wie gaat die stikstofruimte leveren? Ben ik dat met mijn collega’s? Ik pak een nieuw bolletje wol en zet de bonen in de week voor een warme wintersoep. En bedenk me dat antwoorden zullen komen en veranderingen ook altijd kansen bieden. Wie weet wat voor moois een nieuwe frisse minister kan verhapstukken voor onze sector. Als jullie nu gewoon zelf blijven koken en je geld voor eten bewust besteden dan komt het zeker goed. Buiten bloeien in de grijze miezer de eerste sneeuwklokjes. Jutta en Femke hebben medailles. Er is altijd wat moois te zien.

Antje Kingma

Boerhoes, Dalfsen