Code: doen!

Het is droog. De koeien worden bijgevoerd en het wintervoer verpietert op het land. Verder is er ook al geen goed nieuws. De oorlog in Oekraïne, verschrikkingen in Gaza. Soedan, Afghanistan; zelfs Amerika brengt geen hope en dreams meer. Het hart voelt zwaar, maar wat kan ik doen? Zorgen voor de kudde is eenvoudig: ik vraag de buren of ze eventueel wat balen te koop hebben. Dat gaat vast lukken. Maar de ellende in oorlogsgebieden en al het andere leed… Ik voel me onmachtig er iets aan te veranderen. 

Op mijn kalender stond de afspraak om te helpen bij een Unicef-kindermiddag in het dorp. Wisten jullie dat Unicef te maken heeft met 80 jaar bevrijding? Unicef is in 1947 is opgericht om kinderen en jeugd in Europa te helpen na de 2de wereld oorlog. Sinds is de VN-club met de tijd meegegaan en richtte zich steeds meer op landen buiten Europa. Van noodhulp schakelde men door met als belangrijk hoogtepunt het kinderrechtenverdrag. Schoon drinkwater, voedsel, onderwijs, medicijnen…het zijn rechten die logisch zijn, maar het nieuws lezende niet overal altijd gewoon zijn om te krijgen. De kinderen doen enthousiast alle opdrachten om de kluiscode te kunnen kraken en leren al doende van alles. Waar Unicef nu het meest actief? Wat doen ze? Hoe vervoeren ze medicijnen? Wat heeft brailleschrift met kinderrechten te maken? Hoe kom je aan schoon drinkwater? Heb je ook recht op een mobiele telefoon? Het is een hele puzzel. Een middag kinderspel lijkt ver van de echte wereld af te staan, maar ondertussen wordt de kiem gelegd voor een brede blik en omzien naar anderen. 

En ik besef nu dat het oplossen van grote, verre problemen ook gewoon om de hoek begint. Door hier er spelenderwijs over te leren en er samen mee aan de slag te gaan. Ondertussen zie ik op buienradar een paar blauwe blokjes. Regen bestaat nog. Het lijkt niet voldoende om de kudde verder te kunnen voeden. Maar het is een begin. Kijken jullie eens op de site van Unicef. Dat helpt. En is een begin.

Antje Kingma

Boerhoes, Dalfsen