Omkijken naar

Ik loop door de bergen van Oostenrijk, al een paar uur. Achter mij loopt een reisgenoot, iemand die ik in de afgelopen uren steeds beter heb leren kennen. Hij heeft me verteld over zijn jeugd, hoe hij opgroeide in een gezin waar zijn ouders door allerlei persoonlijke problemen steeds verder van elkaar verwijderd raakten. En hoe hij daarin steeds probeerde de vrede te bewaren. Zelfs nu zijn ouders gescheiden zijn, doet hij dat nog steeds, vertelt hij. Dat raakt me, en ik zeg: ‘Jij zorgt dus voor iedereen. Maar wie zorgt er eigenlijk voor jou?’ Het blijft een tijdje stil achter me. Dan zegt hij: ‘jij, nu’ Dat antwoord is me altijd bijgebleven. Blijkbaar kon ik – zonder om te kijken – tóch naar iemand omkijken.

Hoe je dat doet, is natuurlijk voor iedereen anders. Ik deed het door te luisteren, maar het kan ook door een vriendelijk gesprek met een nieuwe dorpsgenoot, een klusje doen voor iemand die zelf niet zo handig is, een pannetje soep te brengen bij je oudere buurvrouw. Maar wat ik inmiddels wel heb ontdekt, is dat iemand anders niet op een oplossing zit te wachten. Je kunt de moeite niet van iemand overnemen, dat is het lastige van omkijken naar elkaar. Je moet het uithouden bij de moeite van de ander. Kijk dus om op jouw manier, maar laat vooral zien: ik ben er, en ik blijf.

Ik ben inmiddels al wat jaartjes dominee, maar ben er wel achter: christenen zijn hier niet beter in dan anderen. Soms gebeuren er prachtige dingen in de kerk en soms blijft het akelig stil. Wél geloof ik dat christenen ervaringsdeskundigen zijn. Het zijn mensen naar wie omgekeken is. Zoals in dat oude kerstlied klinkt: “vrede en heil, wordt gebracht, aan een wereld verloren in schuld”. De Allerhoogste werd een kleine baby – niet om al mijn problemen op te lossen, maar om elke keer weer te laten merken: Ik ben er, en Ik blijf. Omkijken naar een ander is dus geen goddelijk bevel, niet voldoen aan een verwachtingspatroon en ook geen heilig moeten. Het is doorgeven wat je zelf ook steeds weer ontvangt. Zonder aanzien des persoons.

Bart Noort – voorganger NGK Bergentheim