Maus Westerbaan weer naar Oekraïne

- Door: Bart Nijstad - Zijn hart heeft Maus Westerbaan (74) al lang verpand aan Oekraïne. Het land dat in puin ligt en waar elke dag veel mensen sterven. Maus is voor de duvel niet bang, en is dit jaar in december voor de zevende keer naar dit land geweest. “Wij leven al tachtig jaar in vrijheid, dat moet je koesteren. Je voelt het pas als je daar bent”.

In zijn kleine kamertje in Dedemsvaart. Maus woont bij zijn dochter en kleinkinderen aan de rand van Dedemsvaart. “Meer heb ik niet nodig, want ik ben altijd op pad”. Hij is net terug van Europese Lions conventie om projecten voor Oekraïne te promoten, kennis te delen met Europese collega’s. “Ik verzorg de transporten, rijd niet zelf. Soms met grote bestelbus, die ik daar achter laat en ga dan met bus of trein terug. Ik verzorg al ruim drie jaar transporten, mede dankzij de hulp van een Limburgse collega, die er regelmatig met een vrachtauto heen gaat. Ik ben al 35 jaar lid van Lions en dankzij mijn internationale bestuurlijke contacten heb ik veel internationale contacten opgebouwd”.

Maus laat foto’s zien van mannen, waarvan beide benen weg zijn. “Dat zijn vaders, die gewond zijn geraakt. Er is een overschot aan vrouwen, het is echt heel erg daar”. Zelf kent Maus geen angst als hij daar naar toe rijdt. “Ik zie de drones en vliegtuigen wel, maar als je bang bent dan moet je daar niet naar toe gaan”.

Samen met de Stichting De Friese Rijders en iemand uit Limburg vult Maus vrachtwagens met hulpgoederen. Op Facebook is te zien dat de Friese Rijders weer ruim 600 dozen inpakken die binnenkort die kant weer op gaan. Heel veel mensen staan in een grote loods van alles in te pakken.  ”Ik vind het nog steeds een warm bad, dat ik zoveel hulp krijg. Dat doet me goed om ook door te gaan. En er is aan alles een gebrek”.

Op zijn trui pronkt het geel-blauwe Lions-speldje op de borst. “Als je deze trui aandoet, spreekt het al vanzelf. Dat zegt al meer dan een gewone grijze trui. Soms wordt het hem ook te emotioneel. “Ik kwam een keer met speelgoed de grens over, stonden er 25 kinderen voor mij te zingen in niemandsland. Ja dat raakt mij dan ook, dan word ik ook week”. Hij ziet ook dat de ziekenhuizen het niet aan kunnen. “Ze houden het vaak simpel”.

Ook gaat Maus kijken of alles goed op zijn plek terecht komt. “Ik kreeg laatst heel veel thermokleding mee. Dan wil je wel weten of het goed terecht komt, want de mensen hebben geen geld en kunnen op die manier toch wat verdienen. Dan ben ik altijd trots als ik zie dat het goed is gekomen”.