‘Er is veel moois en liefde in de wereld’, sprak de Hoogleraar en Genocidewetenschapper

Het is weer eens zo’n artikel dat je leest en dat je daarna lange tijd blijft achtervolgen. Doe ik er wat mee? Liever niet! Ik kan jouw gedachten natuurlijk niet lezen, maar bij artikelen met het woord ‘genocide’ haak ik momenteel af. Deprimerend! De bovenste laag in onze samenleving blijft té graag in de ontkenningsfase hangen vanwege eigenbelang. Toch is het in dit geval niet het woord ‘genocide’ dat mij akelig blijft na-echoën, maar véél meer de wijze waarop de Professor van dit artikel er over denkt, spreekt en schrijft. Laat staan ‘hoe hij er mee omgaat’.

Als ik na een aantal dagen geen ander item bedacht heb, weet ik het. Ik blijf bij dit artikel. Nee, niets over genocide. Het woord krijgt voldoende aandacht en heeft zó veel lading. Nee, het is de wijze waarop deze professor zich bizar prettig uitlaat over zijn extreme onderzoekservaringen. Hij blijft op mijn netvlies hangen: 

’Zie ik een probleem, dan wil ik het begrijpen, praat met mensen en ga op onderzoek uit’ of ‘Voel je niet zielig, omdat je kritiek krijgt, maar maak je een beetje zorgen om mensen die echt geleden hebben. Je wordt er niet minder van, maar menselijker.’

In alles proef en lees ik, ondanks de gevaren van het vak van deze professor, de aangename Twentse luchtigheid. Problemen zullen er altijd zijn en blijven en ik denk dat dát echt niet een probleem is, maar probeer op zijn minst, te luisteren en elkaar te begrijpen. Doe daar vooral je best voor en blijf praten .

 ‘Onbezongen helden die elke dag weer hun stinkende best doen conflicten op te lossen zouden wel eens meer bezongen mogen worden’. Ik had het niet kunnen bedenken.

Ik weet dat ik zou moeten strijden tegen elke vorm van genocide. Toch sluit ik op dit moment liever af met dat waarmee ik begon: ‘Er is veel moois en liefde in de wereld.’ Met dank aan de Professor.

Column Op het Twente’randje’ wordt verzorgd door Erik Schutmaat, Anneke Beukers en Petro Alferink