Huilend en al

Dit weekend heb ik nogal lopen huilen. Ik was het laatste deel van de Hunger Games aan het lezen. Ik huil vaak om boeken. Bijvoorbeeld om romantische boeken. Wanneer het stel eindelijk zegt dat ze van elkaar houden. Wanneer een hond dood gaat of een kind. En tijdens Mockingjay was het een constante stroom van tranen. Ik wist het einde, maar niet hoe ik daar zou komen. Hetzelfde weekend stond mijn TikTok vol met Gazanen die smeekten om geld. 

Heb ik gehuild om de video van peuters die huilend van de honger om hun vader vragen? Nee. Ik huil om fictie. Ik huil om Primrose niet om Hind. Hoe kan dit? Hoe kan ik binnen twee seconden door scrollen? Hoe kan ik het te veel werk vinden om een reactie achter te laten. Voor dat extra beetje geld, waar ik amper wat voor hoef te doen. Waarom neem ik niet de tijd om een betrouwbare organisatie te vinden waar ik aan kan doneren?Omdat we altijd slecht nieuws zien? Aardbevingen, oorlogen, daarnaast is er genoeg slecht nieuws in eigen land. Van femicide tot politieke partijen die net geen fascisten zijn. 

Gedeeltelijk weet ik dat een mens nou eenmaal meer geeft om dingen die dichtbij zijn of heel erg. In de journalistiek is er zelfs een manier om te berekenen of iets nieuws is. Zoveel kilometers ver x hoeveel (dodelijke) slachtoffers = zoveel aandacht van de gemiddelde Nederlander. Ik heb ook mijn eigen rekensom. Hoe blijf ik het nieuws volgen en blijf ik voelen wat ik voel zonder depressief te worden? Misschien moest ik wel extra huilen om een fictieve burgeroorlog, omdat dat ik dacht aan die Gazaanse kinderen. Of die uit Sudan of Jemen. Misschien is het leven gewoon lastig en kunnen we alleen maar ons best doen, soms huilend en al.

Bertine